Israël-Palestina

Het geweld in het Midden-Oosten slaat diepe wonden aan beide zijden van de scheidslijn. De komende weken schetsen twee mensen in Trouw de gevolgen van het conflict voor hun dagelijks leven. De Israëlische Carola Mishori woont in Kirjat Bialik, is Nederlandse van geboorte, gescheiden, en heeft drie kinderen en vier klein kinderen. Ze geeft zwemles aan gehandicapte kinderen. De Palestijn Daoed Koetab leeft in Ramalla en is directeur van het instituut voor Moderne Media van de Al-Koeds Universiteit in Jeruza lem. Zijn vrouw en vier kinderen wonen in Amman, Jordanië.

Andrea is een jonge Duitse vrouw. Zij werkt in Israël als vrijwilligster en is pas een paar weken in het land. Dit weekend heeft ze bij me gelogeerd. Ik breng haar naar de bus.

Vandaag is het zondag; hier de eerste werkdag van de week. Tegen zevenen zijn we op het grote busstation. Ondanks het vroege uur lopen er een paar honderd mensen rond. Er zijn heel wat mensen die vandaag ook naar Jeruzalem moeten en het zal wel even duren voor Andrea hier weg is.

We vormen een lange, slordige rij van reizigers, onder wie veel militairen met uitpuilende tassen die weer terug moeten naar hun basis. Veel soldaten hebben een geweer over hun schouder. Andrea zegt dat deze jonge mannen met hun wapens haar een akelig gevoel geven. Deze zelfde jongens geven mij juist een gevoel van veiligheid en geborgen zijn.

Drie bussen vol zijn al weggereden, en eindelijk staan we vooraan. Er komen veiligheidsmensen aangelopen. Iemand heeft een grote tas gevonden die geen eigenaar heeft. Is een ver strooide reiziger vertrokken zonder zijn bagage? Of ligt daar een bom, verkleed als tas? Dat is niet onmogelijk. Een paar weken geleden is er een bom ontploft in een stadje hier niet ver vandaan.

Enige maanden geleden is de 'Al-Aksa intifada' uitgebroken. Terroristen hebben het onder andere voorzien op plaatsen waar veel mensen zijn en dat is hier en nu. De beelden van doden en gewonden van die bom liggen ons nog vers in het geheugen en wij haasten ons naar een veilige plek, ver van de dreigende tas. Het busstation is nu geheel verlaten.

We horen de politiesirene, een bomdeskundige gaat, onzichtbaar voor ons, aan het werk. ,,Jullie wonen wel in een krankzinnig land', peinst Andrea. ,,In Duitsland moet je soms de inhoud van je tas laten zien als je een supermarkt uitgaat, dan willen ze zien of je iets gestolen hebt. Hier moet je je tas openmaken voor je een supermarkt binnengaat. Ze willen er zeker van zijn dat je geen bom mee naar binnen smokkelt.' De luidspreker: ,,Over een paar ogenblikken laat de explosievendeskundige de tas ontploffen, niet schrikken.'

Ik schrik toch, en ben blij als Andrea in de bus zit en ik hier weg kan.