Regen

Zoals de afwateringsbuizen in Delft moeilijk te rijmen zijn met het zeventiende-eeuwse uitzicht van Vermeer op het stadje, is het in Engeland moeilijk je het arcadië van Constable voor te stellen.

Zijn laat-achttiende eeuwse-tuin is geheel in het water gevallen. Versopt in de regen. Want zo gaat dat daar; word je niet door de hond dan word je door de kat gebeten -zijn de golven eindelijk rustig, dan komt het weer van boven en zo is het altijd wat. Is dit het begin van de zondvloed? Ze willen er nog niet aan denken en daarom maken de burgers in nood opmerkingen als 'het was lang niet meer zo gezellig in het dorp' en 'een beetje regen kan geen kwaad voor de tuin'. Geen zondvloed dus en zo ja, dan liever met een grapje ten onder. Iemand die zijn ogen niet wilde sluiten voor al dat water was de dichter W.H. Auden. Hij kwam uit York en wist dus alles van die lieflijke stroompjes als de Trent en de Derwent. In 1930 al legde hij een verband tussen iets wat leek op de zondvloed en de op z'n minst wat laconieke, zeg maar luie en onverschillige, houding van de gemiddelde Brit. 'On the sopping esplanade or from our dingy lodgings we/ Stare out dully at the rain which falls for miles into the sea.' Vrij vertaald: 'Vanaf de kletsnatte promenades of smerige kamers staren we/ stom naar de regen die eindeloos neerdaalt op zee.' Een aardige variant zie je terug in de popmuziek bij Morrissey die de zondvloed oproept in het miezerige maar prachtig melancholieke 'Everyday is like Sunday' waarin hij zingt 'Dit is het kustplaatsje dat ze vergeten zijn op te doeken/ kom Zondvloed, kom Laatste Oordeel, kom!' En voor wie Morrissey vergeten is, dit voorjaar nog had het Schotse Travis een hit over de regen met 'Why does it always rain on me?'. Het is een heerlijk meezingliedje, maar de vraag blijft onopgelost. Is het omdat de zanger een keer gelogen heeft op zijn zeventiende? Alleen Morse kan het weten. En zo blijf ik achter. In de wetenschap dat Engeland zijn zaakjes minder goed voor elkaar heeft dan het voortvarende Holland, maar dat ik soms, hoe hard het ook regent, het liefst in stijl een Engelsman zou zijn.