Botsende chromosomen

Vroeger heetten de meisjes 'cheerleaders' en hadden ze iets... ja, hoe zeg je dat, hadden ze iets onschuldigs. De mooiste meiden van campus sprongen en dansten op zaterdagmiddag bij de footballploeg en tweemaal per week in het basketbalseizoen.

Je moet in Amerika geweest zijn om de gedragingen van de cheerleaders goed te kunnen begrijpen. Wist u dat er jaarlijks 'Nationals' zijn? Nationals in cheerleading? Ja, dat leest u goed. Keiharde, nietsontziende competities tussen de grootste opleidingsinstituten van dat vreemde land dat USA heet en waar wij, kille Beobachters van achter de dijken, met verbazing naar kijken.

Die kampioenschappen huppen, springen, torentjes bouwen en wat nog meer komen ook live op de tv, met verslaggevers, commentatoren en ja, zelfs analisten. Je positie op de sociale ladder van je college (University) wordt hoger als je lid bent van een opvallende groep cheerleaders, je kunt er zelfs punten voor je rapport voor krijgen. Hun acties mogen tuttig en ouderwets lijken, niets in de Amerikaanse sport doet denken dat dit aspect van de sport een vergeten en overleefd onderdeel is.

Sterker nog, het 'cheerleaden' is de afgelopen jaren verder ontwikkeld en heeft een groter zusje gekregen: de dance girls, groepen (excuseert u me de vrouwonvriendelijke term) lekker uitziende meiden die in zeer strakke (minieme) kleding de (vele) time-outs bij professionele wedstrijden op moeten vullen met zeer vaardig uitgevoerde, sexy dansjes op de tonen van harde rockmuziek.

De Nederlandse sport krijgt sinds jaar en dag al een proefje van bekwaamheid als een paar meiden van de Chicago Luvabulls zich bij de Holland Basketbal Week komen melden en hun kittige acties aan boeren en buitenlui van Dietschen bloed tonen.

Gefluit, geloei, gekwijl en later donderend applaus zijn vaak hun deel; de meiden zijn profs, zetten hun allerliefste glimlach op en dansen. Toch is er reuring in de gelederen van die nieuwe beroepstak binnen de sportwereld in de VS. De meiden blijken schandelijk onderbetaald te worden, maar toch ook weer niet, want commercieel worden ze strak uitgevent.

Zomaar wat getallen: de dames van de New York Knicks verdienen 450 piek voor een avondje, hun collega's van de Los Angeles Lakers moeten het met een fooi van 220 gulden doen, de New Jersey Nets Power N' Motion meiden verdienen 420 gulden en de dames van de Portland Trailblazers krijgen 25 gulden per uur, een gastentoegangskaart en een gratis parkeerplaats. Schandalig, roept men nu in Portland. Uitbuiting!

Maar nu: je kunt, als eerzaam burger, diezelfde meiden uit Portland huren voor je personeelsfeestje en dan betaal je aan de club 125 gulden per uur per danseres. De (waanzinnig goed) dansende dames van de 76'ers in Philadelphia zijn te huur voor 250 gulden per uur. In het Amerikaanse rapport over het doen en laten van al die supersonische dansgroepen wordt een aspect echter niet openbaar gemaakt. Zoals ook in het verleden dat nooit bij de authentieke cheerleaders gezegd of opgemerkt werd: de mooiste meiden waren en zijn altijd voor de beste (en brutaalste) spelers geweest.

Op de vraag waarom een (niet bij naam genoemde) danseres zich ooit opgegeven had bij een professionele troupe, antwoordde ze eerlijk: ,,Om dicht in de buurt van de aantrekkelijkste en rijkste profatleten ter wereld te zij, je weet maar immers nooit...'' Zodat ook dit weer teruggebracht is tot de eeuwige vraag rond de botsende chromosomen.