Wachten

In een klein kamertje waar twee bedden staan, een klein tafeltje en een kast, zitten moeder en dochter uit Irak te wachten op hun status. Op dit kleine kamertje zittend op hun bed, verblijven zij al zo'n twee jaar. De dochter heeft reeds negatief gekregen en de moeder is wachtende op berichten.

In het asiel, waar ik bijna dagelijks kom, praat ik met veel mensen. Het doet ze veel verdriet te leven in zo'n spanning. Er zijn mensen uit Irak die al drie, vier of vijf jaar wachten in kleine hokjes waar je amper kunt lopen. Ze voelen zich als een gevangene. Het asiel is ver van dorp of stad en ligt midden in een bos. Velen zijn altijd binnen.

Ik vraag mij af of de regering, dit mensonwaardig verblijf, wel genoeg onder ogen ziet. Er zijn mannen bij die 5 of 12 jaar gevangen heben gezeten in hun land, maar ook dit noemen ze een gevangenis. Kunnen de procedures niet wat sneller afgewikkeld worden?