Overgewicht

Het is een doordeweekse dag. Vandaag ben ik op een christelijk tijdstip thuis: 19.00 uur. Mijn huisgenoten hebben al gegeten, mijn hap ligt al in de magnetron om op temperatuur te komen en ondertussen zet ik de tv aan, een soort automatisme.

Met de afstandsbediening in de aanslag zap ik door het vaderlandse tv-aanbod. Het is niet om vrolijk van te worden. Op Nederland 1 zendt de Avro de quiz Get the picture uit. Op Nederland 2 is de Tros actief met het spelletje Rappatango. De Vara op Nederland 3 zendt op hetzelfde tijdstip Lingo uit. De commerciële concurrent RTL4 goochelt met woorden in het tv-spel Lucky letters.

Hilversum vindt blijkbaar dat Nederland massaal met een bord dampende aardappels op schoot, samen met François Boulangé woordjes moet raden of moet lachen om bekende Nederlanders die verwoede pogingen doen met gebaren teksten te componeren, terwijl ze gewoon een mond en tong hebben die daarvoor beter geschikt zijn. Het moet vooral leuk en gezellig zijn. Nederland moet het gevoel hebben een grote familie te zijn die op eenzelfde tijdstip in een denkbeeldige huiskamer zich overgeeft aan Lingo, Rappatango, Lucky letters en Get the picture, een spel waarvan de Avro wegens gebleken succes al enkele honderden uitzendingen heeft besteld. God moge u en mij hiervoor behoeden.

Op dit soort momenten ben ik blij dat ik een schotel bezit. Het ding prijkt in mijn achtertuin en stelt mij in staat meer dan tweehonderd zenders te ontvangen. De analoge versie heb ik drie weken geleden vervangen door een digitaal apparaat. De ontvangstkwaliteit is met sprongen vooruitgegaan terwijl de keuzemogelijkheid groter is geworden. Als ik het wil, kan ik de hele avond kijken naar Libië, dat land in het noorden van Afrika, waar we hier niet zoveel mee hebben. Als ik wil, kan ik de hele avond kijken naar de Libische president Moammar Al-Kadafi in zijn tent ergens in de woestijn waar hij de presidenten van Togo en Senegal ontvangt. Kan ik luisteren naar citaten uit het Groene boek van Kadafi over hoe de wereld het beste kan worden geordend of genieten van de voetbalwedstrijd Libië-Kameroen of kennisnemen van de kwaliteiten van Kadafi als docent economie aan de universiteit van Tripoli met een betoog over hoe Afrika een betere prijs voor zijn grondstoffen kan krijgen.

Dat wil niet. Dus schakel ik snel over naar Syrië. Het nieuws op deze zender staat in het teken van het vredesoverleg met Israël. President Assad is goed voor de gehele uitzending. Om gek van te worden. Dan maar kijken naar Japan. Ook hier een spelletje. Snel wegwezen dus. Het is inmiddels acht uur. Het NOS-journaal brengt een groot verhaal over het voornemen van KRO-presentator Aad van de Heuvel en organisatie-adviseur Walter Etty. De heren willen een nieuwe omroep te beginnen, een zender voor mensen die François Boulangé niet zien zitten en bereid zijn hun grijze cellen te pijnigen met serieuze zaken.

Ik twijfel. Is dat een familie waar ik bij horen? Laat in de avond kijk ik naar een film op SBS6. Na enkele minuten al dient de eerste reclame-onderbreking zich aan. Tijd om naar de keuken te gaan voor een hapje. Hoe meer reclameblokken hoe meer hapjes. Conclusie: reclame leidt tot overgewicht. Slechte zaak.

Als Aad en Walter kunnen garanderen dat ze geen spelletjes en zo min mogelijk reclame uitzenden, mogen ze mij alvast als lid noteren.