Oude plas

'Het is oude urine, daar kun je niets meer mee!', riep Hein Verbruggen, voorzitter van de UCI, toen de Franse justitie vorige maand informeerde of ze de bij de Tour de France afgetapte voorraad mocht hebben. Het contra-argument ('Waarom gooi je het dan niet weg?') werd maandag vakkundig op een persconferentie geblokkeerd. Verbruggen: 'Je kunt nu de stalen niet vernietigen, omdat de Franse justitie ons dan zal verwijten dat we bewijsmateriaal hebben doen verdwijnen'. Volgende niet-gestelde vraag: 'Maar dan had je het toch ook de dag vóór die Fransen er naar vroegen kunnen weggooien, of misschien zelfs meteen na de Tour?'

Verbruggen had alvast een subsidiaire tegenwerping bij de hand. Die Fransen wilden niet zeggen wat voor proeven ze zouden doen. 'Als de resultaten van een niet door het IOC goedgekeurde test zouden uitlekken, waren de juridische consequenties voor ons'. Er ging een huivering door het journaille. Uitlekken! Juridische consequenties!

En zo was er nog wel meer te bedenken. Het verschoningsrecht zou met voeten worden getreden als de urine in gerechtelijke laboratoria zou opduiken. De privacy van de renners was in het gedrang en trouwens, het zou niet voor het eerst zijn dat iemand in Frankrijk het slachtoffer wordt van een gerechtelijke dwaling (Dreyfus!). Laten ze eerst in eigen huis schoon schip maken! Behoorlijke wc's hebben ze ook al niet, in restaurants moet je het doen met een gat in de grond. En die zouden ons gaan vertellen hoe wij met onze ontlasting moeten omgaan? De journalisten vroegen er niet meer naar. Zij zwegen, en dachten: 'Oude plas stinkt'.