Steek met boycot Oostenrijkse Joden een hart onder de riem

Hoe ziet het leven er in Wenen nu uit, sinds een week geleden duidelijk werd, dat de SP & Ouml; en üVP hun mannetjesmakerij belangrijker vonden dan de politieke stabiliteit, die ook nog iets van democratie in deze Europese bananenrepubliek in stand hield?

Een voorbeeld op microniveau: mijn in Wenen wonende moeder, 81 jaar oud, wordt 's nachts met uiteraard anonieme telefoontjes bedreigd. Zij staat met haar Joodse achternaam in de telefoongids en dat is niet iets dat je onmiddellijk ongedaan kunt maken. Zij wordt op grond van haar Joodse uiterlijk gediscrimineerd: in winkels waar zij sinds tientallen jaren haar dagelijkse boodschappen doet, dringen anderen, meestal jongeren, voor alsof zij er niet staat en het winkelpersoneel grijpt niet in.

Mijn moeder is doodsbang. Zij draagt haar verleden, het verleden van zeer veel Europese Joden, met zich mee. Als kind van Duitse Joden die tijdens de Eerste Wereldoorlog vluchtten, werd zij in 1918 in Lochem (juist, hier in Nederland) als kind van vluchtelingen geboren; na de oorlog keerde de familie naar Keulen terug.

Als achttienjarige vluchtte zij met haar zuster en een achternicht naar Engeland en werkte daar als au pair. De rest van de reeds sinds meer dan 500 jaar in het Rijnland wonende familie, zo'n 350 mensen, werd vermoord.

In Engeland leerde mijn moeder mijn vader kennen. Ook hij is Joods en hij was vanuit Wenen gevlucht. Uit dit huwelijk kwamen vier kinderen voort, twee van hen wonen nog steeds in Wenen. En nu zit mijn moeder weer op gepakte koffers. Weer naar Engeland, waar zij intussen niemand meer kent. Maar zij spreekt tenminste de taal en heeft goede herinneringen aan de tijd die zij daar doorbracht.

Als ik er met andere Joden over spreek zeggen ze: ,,Zij kan toch naar Israël gaan.'' Mijn moeder is echter noch zioniste, noch religieus praktiserend. ,,Waarom neem jij haar niet in huis?'', vragen anderen. Omdat ik op 60 vierkante meter woon en ook op dit oppervlak werk, omdat mijn moeder geen woord Nederlands spreekt en het ook niet meer zal leren, omdat zij in alle opzichten volkomen afhankelijk zou zijn, omdat zij waarschijnlijk hier - net als ik in het begin - op grond van haar Duits-klinkende uitspraak gediscrimineerd zou worden.

Geen enkel land zou haar, of welke andere Oostenrijkse Jood, op dit moment als vluchteling accepteren. Zelfs mijn moeder gelooft niet in een letterlijke herhaling van het verleden dat voor haar niet in 1941, maar in 1933 begon. Toch is het leven reeds nu, terwijl de FP & Ouml; nog niet aan de macht is, binnen één week voor haar al hoogst onaangenaam en bedreigend geworden. Hoe zal het worden, als iedereen in Wenen, in Oostenrijk, zich volkomen gelegitimeerd zal voelen om Joden openlijk het leven zuur te maken?

Ik weet geen oplossing. De Oostenrijkse volksaard kennende neem ik aan dat men trots en koppig de rijen zal sluiten en de hakken in het zand zal zetten: iedereen tegen ons, dan wij ook tegen iedereen.

Het is goed, het is uitstekend, dat de EU eindelijk een standpunt inneemt in deze. Het zou goed zijn, als iedereen het op kleinere schaal ook zou doen. Niet naar Oostenrijk met vakantie, dan maar een skivakantie overslaan, dan maar een zomervakantie elders. Geen Oostenrijkse wijnen drinken, geen Oostenrijkse cd's kopen. Een beargumenteerde economische en culturele boycot zal de Oostenrijkers op twee zeer kwetsbare punten treffen: het toerisme als op een na grootste bron van deviezen, de cultuur als voornaamste bron van nationale trots. Ik zal er wel voor zorgen dat mijn moeder veilig wegkomt. Zorgt u ervoor, dat een rechts-radicale partij als de FP & Ouml; binnen Europa geen kans krijgt.

Ter bescherming van mijn nog in Oostenrijk levende familieleden onderteken ik niet met mijn burgerlijke naam (die is bij de redactie bekend) maar met mijn Joodse naam.