'Huishoudpartners' zijn geen profiteurs maar brengen juist geld op

Met stijgende verbazing, teleurstelling en verontwaardiging heb ik het artikel van Hieke Snijders-Borst (Belastingplan 21ste eeuw nu al verouderd, Trouw, 18 januari) gelezen.

Ik ben voor de volle honderd procent huisvrouw en daarnaast besteed ik nog een deel van mijn tijd aan onbezoldigd vrijwilligerswerk. Mij bekroop steeds meer het gevoel de rol van profiteur te spelen: gratis recht op AOW en aanvullend nabestaandenpensioen, gratis meeverzekerd op de ziektekostenverzekering van mijn man. (Waar komt die onzin vandaan? Mijn man betaalt net zoveel premie voor mij als voor zichzelf).

De berekende waarde van al die vrijstellingen zou tussen de 150 en 200 miljard gulden uitkomen. Ik zou daar wel graag een andere berekening tegenover willen laten uitvoeren: wat zou het kosten als al dat noodzakelijke vrijwilligerwerk volledig betaald zou moeten worden? En wat kost het dat half Nederland 's morgens en 's middags vast staat?

Maar goed, ik ben dus zo'n profiteur! Het is onze overtuiging, dat kinderen opvoeden uit meer bestaat dan zoethouden en leren dat één plus één twee is. Dat dat in 1860 werd uitbesteed, had te maken met erbarmelijke omstandigheden; men kon gewoon niet anders. Gelukkig is er sociale wetgeving gekomen waardoor het kind niet langer het kind van de rekening hoeft te zijn. We zijn momenteel hard bezig dat weer terug te draaien en het artikel van Hieke Snijders-Borst is daar helemaal mee in lijn. Als kreten aangehaald worden als 'Geheel volgens de wetten van de economie' wordt het heel erg eng. Als de samenleving ingepast moet worden in de economische wetten, dan zitten we zo weer in 1860!