Ook in Israël blijft het einde der tijden uit

Niets is geschied van wat was gevreesd, dan wel gehoopt in het Heilige Land bij zijn entree in het derde millennium. De virussen bleven uit; sekteleden pleegden geen zelfmoord op de Olijfberg of Tempelberg; de oorlog van Gog en Magog brak niet uit bij Megiddo (Armageddon); en, wat je er van mag denken, de Messias is niet verschenen.

Alles bij elkaar konden Israëliërs en Palestijnen dus in alle rust op hun tv-schermen de voortgang van het nieuwe millennium volgen, van Nieuw Zeeland tot New York, terwijl het 'thuis' vrij stilletjes bleef.

Nazareth hield een processie met kaarslichtjes voor de toeristen en stak om middernacht wat vuurwerk af. Bethlehem hield een - uiterst politieke - filmavond en liet om middernacht 2000 vredesduiven vrij, begeleid door vuurwerk en Richard Strauss's Zarathustra - die slechts paniek leken te zaaien onder de arme beestjes.

De tientallen miljoenen die voor dit feestje waren uitgetrokken, mochten niet baten: van de verwachte 60 000 bezoekers, verschenen er 10 000, merendeels uit Bethlehem en omgeving zelf.

In Israël zelf was het voornamelijk een huiselijke aangelegenheid. In de havenstad Haifa was er een speciaal programma voor de Amerikaanse zesde vloot, met vuurwerk en een jazz-optreden.

In het hedonistische Tel Aviv was het druk vooral in de bekendere pubs en restaurants.

In het 'heilige' Jeruzalem was het een tikkeltje stiller, al zocht ook daar de jeugd zijn vertier in de overvolle discotheken.

Een kritiek moment ontstond toen een processie met pelgrims op weg ging van het Hof van Gethsemane naar de oude stad en bijna botste met ultra-orthodox joodse gelovigen die net terugkeerden van hun gebed bij de Klaagmuur. De politie wist ze op het nippertje uit elkaar te houden.

Twee pelgrims die meenden dat God ze naar Jeruzalem had gestuurd om het einde der dagen mee te maken, werden opgenomen voor psychiatrisch onderzoek. En dat einde der dagen bleef uit.