Weizman nu officieel verdacht van fraude

Het onderzoek naar de 'royale giften' van een Franse miljonair aan de Israëlische president Ezer Weizman heeft een dramatische wending genomen. De politie is officieel een strafrechtelijk onderzoek begonnen op verdenking van corruptie.

De president zou niet alleen naar hij zelf zegt een schenking van bijna een miljoen gulden van zijn vriend Edouard Saroussi hebben aanvaard, maar ook een zakelijke relatie met hem hebben gehad. Dat speelde begin jaren tachtig toen Weizman minister was. Weizmans advocaten ontkenden gisteren ten stelligste dat Weizman -behalve de donatie- geld heeft ontvangen voor 'adviezen' aan Saroussi, en daarover geen aangifte heeft gedaan.

Minister van justitie, Jossi Beilin, heeft de president opgeroepen voor de duur van het onderzoek met verlof te gaan. Maar Weizman weigert -vooralsnog- op te stappen. ,,Ik heb als gevechtspiloot nog nooit een vliegtuig verlaten", riep Weizman, eens hoofd van de luchtmacht, eerder deze week. Toch leek de vechtlust in huize Weizman gisteren omgeslagen in neerslachtigheid.

De journalist die de hele zaak aan het rollen heeft gebracht, kwam gisteravond met nieuwe 'onthullingen'. Volgens Joav Jitschak zou Weizman in 1984 hebben toegezegd een kabinet onder leiding van Sjimon Peres te steunen en in ruil daarvoor een vette cheque hebben gekregen van een bevriende zakenman. Het geld diende om Weizmans auto-importbedrijf uit de financiële problemen te helpen.

De advocaten van de president belegden gisteren een persconferentie waarin zij fel uithaalden naar degenen die Weizman al veroordeeld hebben. ,,De president heeft een zuiver geweten, is brandschoon en niet van plan zijn hoofd te offeren'', zei advocaat Jaakov Weinroth.

De afgelopen maanden heeft Weizman al twee keer overwogen op te stappen om verder onderzoek te voorkomen. Maar elke keer besloot hij het gevecht aan te gaan, er heilig van overtuigd dat hij niets heeft misdaan. Saroussi zou één van zijn beste vrienden zijn en de giften waren strikt persoonlijk. Israëlische columnisten wijzen erop dat dit misschien wel het grootste probleem van Weizman is: een man in zijn positie had moeten beseffen dat hij zulk soort 'giften' niet mag aanvaarden.

De pers is al volop grafredes aan het schrijven, waarbij zij vooral het droeve einde betreurt van 'Ezer, de geliefde prins van de Israëlische politiek', de man die zijn tong op zijn hart draagt, de charmeur die ook zijn politieke vijanden voor zich wist in te nemen. Haast niemand verdenkt Weizman ervan bewust fraude te hebben gepleegd. Wel wordt hem domme arrogantie verweten.