Bij de dokter moet de radio altijd aan

,,Maximaal een jaar'', dacht huisarts Carlijn Laauwen, toen ze besloot haar praktijk tijdelijk vanuit een bouwkeet te runnen. Ze was al jaren op zoek naar een geschikt onderkomen, maar omdat er in de Bredase nieuwbouwwijk Westerpark helemaal niets te vinden was, was de keet op het schoolplein van basisschool de Boomgaard het enige alternatief. Na een zoektocht van twee jaar zit ze er nog steeds. Ze noemt de situatie onhoudbaar.

De radio in de wachtkamer staat altijd aan. Niet voor het vertier, maar omwille van privacy. Als het helemaal stil zou zijn, zouden de wachtenden de gesprekken tussen de arts en haar patiënten kunnen verstaan. In de wachtkamer van een bij twee is plaats voor zes mensen. Als het druk is, moet de rest buiten wachten. ,,Deze ruimte is gewoon te klein. In het begin konden de mensen zo langs komen, maar ik ben al snel overgegaan op een spreekuur op afspraak. Op deze manier blijft het aantal mensen in de wachtkamer beperkt.''

De praktijk van Laauwen telt vijftienhonderd patiënten en is sinds twee jaar de enige in de wijk. ,,De artsen uit de regio konden de stroom nieuwe mensen niet aan. Daarom hebben we samen besloten dat ik in Westerpark een praktijk zou openen. Alle hoekjes en gaatjes in deze wijk heb ik afgezocht, maar een geschikte locatie was niet te vinden. Uit pure noodzaak heb ik toen besloten vanuit deze bouwkeet te beginnen. Het kon niet anders. Als ik niet snel aan de slag ging, zouden veel nieuwe bewoners uitwijken naar een andere huisarts.''

Hoewel Laauwen dus wel een onderkomen heeft, denkt ze dat de bouwkeet een aantal potentiële patiënten afschrikt. ,,Ik kan het natuurlijk nooit hard maken, maar ik denk dat sommige mensen hier niet naar toe willen komen. Die denken: daar ga ik niet naar binnen. Ik kan dat begrijpen.''

Na twintig maanden in het kleine onderkomen te hebben vertoefd, vindt Laauwen het welletjes. ,,Ik kan mijn werk niet meer doen zoals ik zou willen. Ik ben zeer beperkt in mijn mogelijkheden. Sommige kleine medische ingrepen kan ik door het gebrek aan ruimte niet uitvoeren.''

,,Bovendien doe ik het bloedprikken en het opnemen van de bloeddruk zelf. In een grotere praktijk zou mijn assistente veel van dit soort klusjes kunnen overnemen. Dat gaat nu gewoon niet. Ze heeft een hok van een bij twee en kan daarin weinig beginnen. Ze neemt nu alleen de telefoon op. Op deze manier kan ik de kwaliteit van mijn praktijk niet verder ontwikkelen. Daar heb ik geen tijd voor.''

Een 'echte' praktijk zit er voor de dokter voorlopig niet in. De gemeente Breda is op zoek naar een geschikte bouwlocatie, maar dat kan nog wel een paar jaar duren. Zolang houdt de arts het niet meer vol in de bouwkeet. Ze wil een ander tijdelijk onderkomen. ,,Ik heb daarover met de gemeente gesproken. Die denkt met mij mee, maar heeft me tot nu toe nog niet kunnen helpen.''

,,De situatie van mevrouw Laauwen is verre van ideaal'', beaamt wethouder Marja Heerkens (volksgezondheid) van de gemeente Breda. ,,Daar is geen discussie over mogelijk. Maar ik wil één ding duidelijk maken. Carlijn Laauwen is een kleine zelfstandige en die moeten eigenlijk zelf een ruimte vinden. De gemeente heeft geen makelaarsrol en kan zich doorgaans niet met individuele zaken bezighouden.''

Toch maakt de gemeente Breda voor dokter Laauwen een uitzondering. ,,We zijn ons erg van het probleem bewust en kijken naar een stukje grond waar ze tijdelijk een riantere noodvoorziening kan plaatsen. Dat kan binnen enkele maanden rond zijn.''