basisschool

Tanja Ujcic (22) loopt stage op de St. Paulusschool in Amsterdam-Osdorp.

Het is nog donker buiten als Tanja Ujcic op school komt. Beetje zenuwachtig is ze vandaag. Ze staat weliswaar al sinds het begin van dit schooljaar iedere donderdag voor groep 3 van Margaret Bal, ze kent de kinderen goed en heeft het idee dat het 'wel lekker loopt', maar vandaag komt haar stagebegeleider van de Interconfessionele pabo in Amsterdam haar beoordelen.

,,Ik zou niet zenuwachtig moeten zijn, maar hij is ook mijn mentor op school, hij weet dus veel van mij en hoe het met mijn theoretische kennis is. Margaret beoordeelt me in feite ook, maar dat is toch anders. Als ik eenmaal lesgeef vergeet ik dat zij erbij zit.''

Kinderen druppelen binnen. Naomi: ,,Juf Tanja, ik heb nieuwe kleren.'' Trots steekt de zesjarige haar buik vooruit om nog beter te worden bewonderd. ,,En ik heb wat voor je meegebracht.'' Het vuistje gaat open en op het zweterige handje ligt een klef snoepje. Tanja ontvangt de gift blij verrast. ,,O, wat leuk.'' Naomi glundert en terwijl ze wegloopt zegt ze zachtjes: ,,Ik vind het altijd leuk als jij er bent.'' Tanja's zenuwen ebben weg.

Het wordt rumoerig in de klas, ouders nemen afscheid, vriendjes vinden elkaar en langzaamaan dragen ze stoeltjes naar de kring. Meisjes vliegen Tanja om de hals, ze zien haar voor het eerst weer na de kerstvakantie, en jongens verdringen zich met hun stoel om een plekje pal naast de stagiaire. Juf Margaret installeert zich met de stagebegeleider achter in de klas. Luid roept ze naar de kring: ,,Mira, kom eens even hier.'' Ze slaat een arm om het beweeglijke meisje, een kop groter en flink mondiger dan de rest: ,,Zullen we het gezellig houden vanochtend?''

Tanja is derdejaarsstudent. Eerder stond ze voor de kleuters, groep 4, 6 en 8. Groep 3 wordt niet zonder reden bewaard voor het derde studiejaar. ,,Het is een aparte groep die een omslag moet maken van veel spelen naar meer leren. Als je derdejaars bent, verwachten ze op de pabo, heb je voldoende capaciteiten opgebouwd om groep 3 aan te kunnen.''

Tanja zit in de kring te midden van 29 opgewonden kinderen die haar allemaal wel willen vertellen wat ze deze week met juf Margaret hebben gedaan. Flarden van zinnen komen van alle kanten. 'Klein mannetje', 'Verhuizen', 'Schoenen doos', 'Juf, ikke, ikke'. Tanja verheft haar zachte stem: ,,Héé dit vind ik niet goed. Dat is niet de afspraak.'' Als de rust is wedergekeerd maakt ze een bruggetje naar de rekeninstructie. ,,Hoeveel dozen heb je nodig om te verhuizen?'' De getallen vliegen haar al snel om de oren.

,,Nu wil ik dat alle mondjes op slot gaan en alle oogjes naar het bord.'' Ze tekent twee dozen. ,,Ik wil er zes hebben, hoeveel moeten erbij?'' Shanta mag ze erbij tekenen. Dat willen ze allemaal wel en dat laten ze weten ook. ,,Wie nu praat wordt overgeslagen.'' Tanja wijst de druktemakers op de enkelingen die rustig met de armen over elkaar zitten. ,,Die kinderen weten straks wat ze moeten doen. Jullie niet, als je zo doorkletst.'' Ahmed: ,,Dan heb je een probleem.''

Tanja is gymnasiaste. Eenmaal het diploma op zak ging ze biologie studeren. Na een half jaar had ze het gezien. ,,Veel onderzoek in het laboratorium en weinig contacten met mensen. Ik heb nooit echt voor ogen gehad wat ik precies wilde worden. Ik had biologie en scheikunde in mijn pakket, dus. . . Toen ik klein was wilde ik wel moeder worden, dan kon ik kinderen hebben. Als juf heb ik nu ook kinderen.''

Ze werkt het liefst met jonge kinderen. En als ze is afgestudeerd hoopt ze een school te vinden met kleinere klassen dan op deze St. Paulusschool in Amsterdam-Osdorp. ,,Als het rustiger is in de klas kun je de kinderen meer individuele aandacht geven.''

Niet dat ze zich door het gekakel laat weerhouden. Terwijl Tanja, gebogen over Bilal, de jongen nog eens apart uitlegt wat de opdracht is, gaan achter haar rug drie jongens elkaar te lijf. Margaret fluistert Tanja in: ,,Dit is werktijd, dan moet het stil zijn.''

Wie de rekenopdracht af heeft mag 'vrij werken' in de taalhoek, knutselhoek, rekenhoek of in de audiohoek naar cassettebandjes luisteren. Geroezemoes is nu toegestaan. Said, de handen in de zakken, leunt tegen een tafeltje aan waar Aisha en Milo woordjes maken met legoletters. Juf Margaret kan het niet laten. Kordaat zegt ze: ,,Said, het is mij niet duidelijk wat je aan het doen bent.'' Een paar onschuldige ogen kijken haar aan: ,,Niets.''

De aandacht wordt steeds van beide juffen opgeëist. Als er al drie kinderen om Tanja heen staan te trappelen - 'Juf, kan je dit even voor me knippen', 'Juf, hier staat toch geen aap', Juf, is dit goed?' - loopt Nadia met haar knutselwerkje naar Margaret die net het taalschrift van Mira inziet. ,,Juf, kijk eens hoe mooi.''

Aan het eind van de ochtend oordeelt de stagebegeleider positief over Tanja. ,,Maar hij vond me onzekerder dan hij van me had verwacht. Tja, ik had het wel wat rustiger willen hebben in de klas, maar ik wil mijn stem niet al te veel verheffen, anders kan ik vanavond niets meer zeggen.''

De kinderen hebben zich buiten even uit kunnen leven en komen de trappen weer opgehold. Tot de middagpauze gaat Tanja observeren en neemt Margaret het weer over. Terwijl ze iets vertelt zwaaien er vingertjes in de lucht en praten er kinderen voor hun beurt. Luid en duidelijk zegt Margaret: ,,Nee, ik ben!'' En het is stil.