Uit winnen van Vitesse, dát telt

Rare club, die morgen exact 100-jarige Nijmegen Eendracht Combinatie. Opgericht door arme mensen, toen voetbal nog een exclusief speeltje van de elite was. Eind jaren twintig, begin jaren dertig vier keer kampioen geworden, maar 'Nooit Eerste Classer'. In 1983 gedegradeerd naar de eerste divisie, maar wel actief in het Europa Cup II-toernooi. En nu twaalf wedstrijden op rij ongeslagen in de eredivisie. Komt Barcelona straks weer op bezoek?

Eerder dit jaar had Ajax het eigen eeuwfeest het liefst via de achterdeur verlaten, zo belabberd slecht ging het toen (al) in Amsterdam. Voor NEC had de viering van het 100-jarig bestaan op geen beter moment kunnen vallen. Als enige ploeg nog zonder nederlaag, een vierde plaats en de Macedonische spits Hristov gedeeld eerste op de topscorerslijst. Kan het negatieve imago dat de club zo lang met zich meetorste (lelijkste stadion én shirt, om maar eens wat te noemen) eindelijk worden afgeschud?

Het hoofd perszaken had via de telefoon al laten weten dat 'iedereen hier vleugels lijkt te hebben'. Eenmaal in de vernieuwde Goffert straalt de trots je van alle kanten tegemoet. Trotse gezichten bij de aanhang-op-leeftijd die zich dagelijks in stadionbrasserie 'De Eendracht' verzamelt. Zichtbare trots ook op het scorebord, waar op een voetballoze vrijdag nog steeds de eindstand van NEC-De Graafschap (2-1) prijkt, en op het immer aanwezige groen-rode spandoek ('Nr. 1 van Gelderland').

Ron de Groot (40) overziet het knusse nieuwe stadion, dat plaats biedt aan 12500 toeschouwers. De herinnering aan de sfeerloze 'pisbak' waar NEC tot vorig jaar in speelde is uitgewist, op een stenen trap naar de onvermijdelijke business-lounge en veertien loges na. De Groot is assistent-coach onder Johan Neeskens en staat morgenavond als oud-speler tegenover zijn 'baas', die met de oud-internationals in het veld treedt tijdens de viering van het eeuwfeest.

Begin dit jaar leek het er nog op dat Ron de Groot NEC zou gaan verlaten. Na het plotselinge vertrek, december 1999, van de toenmalige trainer Jim Calderwood mocht de assistent-coach aan het echte werk ruiken. ,,Toen ik het roer overnam stonden we met acht punten uit veertien wedstrijden voorlaatste. Tot de winterstop ging het vervolgens een stuk beter. Ik zou eind februari van het bestuur horen of ze verder met me wilden.'' De Groot, Nijmegenaar van geboorte en gepokt en gemazeld bij NEC, leek een serieuze kandidaat om hoofdtrainer te worden. Maar het bestuur hield hem aan het lijntje.

,,Dan vraag je je af waarom de club zo lang wacht. Hebben ze geen vertrouwen in je? Zijn ze op zoek naar iemand anders? Ik ging sterk twijfelen, was niet meer 100 procent gemotiveerd. Toen bleek dat Neeskens het zou worden heb ik na enige aarzeling toch besloten te blijven. Daarbij speelde de grote ervaring die Johan als speler heeft uiteraard mee. Daar kan ik nu van meeprofiteren. Het levert me betere papieren op, mocht ik mijn heil straks ergens anders gaan zoeken. Als het bestuur een 'normale' trainer had benoemd was ik weggegaan. NEC heeft een speciaal plekje in mijn hart, maar ik voel niet de morele plicht om te blijven.''

De Groot haalde zijn trainersdiploma's nadat hij op 28-jarige leeftijd was afgekeurd, vanwege problemen met zijn enkels en voeten. Vanaf de jeugd had hij bij NEC gespeeld, waarvan tien jaar als contractspeler. Hij was een dienende speler, zoals nu PSV'er Johann Vogel en Feyenoorder Paul Bosvelt. ,,Ik kon wel aardig voetballen, zeiden ze erbij.'' 'Zeiden ze'. De Groot is bescheiden en nuchter. Als hij een krantenknipsel uit 1983 onder ogen krijgt waarin een Spaanse spion hem, voorafgaand aan de voor NEC legendarische wedstrijd op 19 oktober thuis tegen Barcelona, een van de drie opvallende spelers noemt, antwoordt De Groot: ,,Zeker omdat we alle drie blond waren.''

Aan de wedstrijd zelf (2-3) heeft hij weinig herinneringen. ,,Uitverkocht huis, 2-0 voor en die rode kaart voor Migueli. En o ja, de Havenzangers traden op.'' En zijn directe tegenstander? ,,Victor, geloof ik'', komt er met moeite uit. En: ,,Ze zeiden dat ik een van de beteren was.''

Dat het nu zo goed gaat met NEC, dat ooit grote namen als Jan Peters en Frans Thijssen voortbracht, is niet alleen te danken aan Johan Neeskens. ,,Dit is geen club die snel in paniek raakt, terwijl dat makkelijk had kunnen gebeuren. Het gaat al een paar jaar bergopwaarts. We geven veel aandacht aan de jeugdopleiding, hebben een kapitaalkrachtige voorzitter met visie en een grote impact in de regio, en ik denk dat het ook goed is dat er veel oud-spelers actief zijn.'' De Groot doelt op Sije Visser, die in het bestuur zit, Cees Lok, die het tweede elftal traint, en Wilfried Brookhuis, die de keepers onder zijn hoede heeft. En natuurlijk technisch directeur Leen Looyen, ook al sinds mensenheugenis aan NEC verbonden.

,,Ik denk dat de huidige kracht is dat we verzorgder en compacter spelen. We laten de tegenstander niet voetballen. De ongeslagen status legt geen extra druk op de jongens. Integendeel, iedereen speelt meer ontspannen'', meent De Groot.

,,We laten ons door de stand op de ranglijst niet gek maken. Dat geldt ook voor onze jonge talenten. Die staan nog met beide benen op de grond. Voorlopig willen we een stabiele middenmoter zijn, om over een paar jaar te kunnen doorstoten naar de subtop. Met Europees voetbal zijn we nu totaal niet bezig. Als je realistisch bent weet je dat je niet bovenin blijft staan. We krijgen heus nog wel een paar tikkies, maar dat is nu heel wat makkelijker op te vangen.''

En het kampioenschap van Gelderland? ,,Dat we aan het eind van de rit onder Vitesse zullen staan deert de fans niet zo. Maar na de 4-1 hier óók winnen in Arnhem, dat zou een mooie stunt zijn. Die twee wedstrijden, die tellen.''