Smeets

Een decennium geleden, op een roestige zaterdagmiddag, zag ik de Nederlandse mannenvolleybalploeg een wedstrijd tegen Joegoslavië spelen. Het gebeurde in Novi Sad en de mannen van Arie Selinger timmerden in 'no time' hun tegenstanders weg. De wedstrijd ging zo snel dat de bestelde bus na afloop van de partij lang op zich liet wachten. De sporthal was in Oost-Europees somber grijs gehouden en de neringdoenden van stalletjes waren aan het opruimen. Soms reed een pruttelende auto langs, maar de inzittenden hadden geen idee wie die lange gozers in die sportkledij wel waren.

Het antwoord luidde toen: de toekomstige kampioenen. Niemand wist dat zeker, sommigen vermoedden het, een enkeling had het vast achter in het hoofd geprint. Maar Barcelona was nog ver weg, over Atlanta werd niet eens gesproken, Sydney was een plaats in Australië.

Het wachten duurde heel lang en ik kwam uit naast coach Selinger. Hij leerde me voortdurend de les en maakte me duidelijk hoe wij Nederlanders met sport omgingen en hoe beschaafde volkeren dat deden. Hij hield van tegenwerk, als ik knikte en zei dat ik het met hem eens was, bromde hij dat zoiets wel erg gemakkelijk was. Ik moest toch eerst mijn gedachten bepalen en dan pas oordelen.

Een gesprek met hem was een gevecht. Hij stenigde je zonder te gooien, hij tuchtigde zonder te slaan. Hij waste je de hersens, deed je inzien dat de wereld groter was dan de Hollandse Sport en daar waar ik dacht dat ik een punt kon maken, was hij me vaak voor.

,,Sport op niveau is in eerste instantie geen pretje'', zei hij me. ,,Wanneer wordt het dat?'' luidde mijn vraag. ,,Op hele speciale momenten, die maak je zelden mee. Het kan op trainen zijn...tijdens wereldkampioenschappen, heel misschien tijdens de Olympische Spelen. Het gebeurt in wedstrijden die echt belangrijk zijn. Ik denk wel eens dat jullie in Nederland dat niet snappen. Jullie denken dat sport op topniveau een vakantiereisje is.''

Die avond, verderop in een simpel hotel, kreeg ik de volgende lessen. Over uitstraling. ,,Kijk eens naar Ron Zwerver. Als hij het veld oploopt heeft Nederland al een set te pakken. Het duurt jaren voordat je je zoiets toegeëigend hebt, het heeft niets met arrogantie te maken, maar het is een zelfbe wustzijn dat alleen verkregen wordt door lang samen te trai nen en te spelen, door volledig te geloven in je sport en vooral in jezelf.''

Die woorden schreef ik toen op en heb ze nog altijd bewaard. Afgelopen woensdag keek ik naar de televisie en zag de nationale volleybalmannen struikelen over zichzelf. Dit was een andere ploeg, een andere generatie, een andere coach in een andere wereld. Slechts de sport heette nog vol leybal, maar was ook aan verandering onderhevig geraakt.

Appels mag je niet met peren vergelijken. Toch zou ik graag, misschien voor een uurtje, Arie Selinger voor deze groep hebben gezien. Hij was bepaald niet foutloos, hij was geen 'redder', maar hij kon iets dat wij Hollanders in de sport erg hard nodig hebben. Hij kon je vertellen waarom je iets goed deed of waarom je iets fout zag. En dan verbeterde je jezelf of paste je jezelf aan binnen je omgeving die ploeg heette. Avital Selinger komt binnenkort in de Nederlandse sport terug.

De dag zij gezegend.