Slingerland

Op straat ligt een wolk en wij fietsen er doorheen. Al dat besluiteloze water dat maar geen regen wil worden, maar ook niet wil opstijgen naar de blauwe lucht daarboven, deze vergadering van allemaal druppeltjes bij elkaar, het dempt ieder geluid. Ook vervagen de vormen van de huizen, net als die van de mensen, de bomen en van de graafmachines die straks grote happen uit de straat gaan nemen, maar nu nog stil zijn.

En met die vage vormen en dat gedempte geluid daar buiten, komt binnen in ons hoofd de gebruikelijke ochtendalertheid niet op gang. Snoezelend gaan we naar school. Vanaf de bagagedrager achter mij klinkt niet één vraag, vanaf het fietsje naast me niet één klacht.

Zelfs het bord dat ons de weg verspert en een andere route naar school wijst, krijgt geen vat op dit bijna gemoedelijke ochtendgevoel. Door de mistflarden heen laten onbekende tuinen zich aan ons zien en met dat vele groen overal om ons, en het beginnende verkleuren van de wilde wingerd erdoorheen, is het alsof we door een vreemde stad fietsen. Op dit pleintje komen we anders alleen om er een haastige boodschap te doen, maar nu is het een heel ander pleintje geworden. Het is geen kale plek waar auto's overheen razen, het is rustig en beschut. We zien het alsof we er voor de eerste keer zijn.

Dan klinkt als een hamerslag het geluid van de graafmachines die op het asfalt beuken. De watervergadering heeft zo te zien de route hemelwaarts gekozen. Snel wordt het helder op straat. Vanaf de bagagedrager komt de eerste vraag van deze ochtend: ,,Zijn we op tijd bij school?'' Was het de mist, was het de andere route, of is het zo'n ochtend die je maar één keer in het jaar hebt, meestal wat voor in de herfst, en die een keerpunt is. Na deze ochtend verdwijnt de gehechtheid aan alle vaste gewoontes en alle verwachtingen die bij de zomer horen. Na deze ochtend gaat er een wisser over het planbord van onze geest, weg patronen en routes. We beginnen weer opnieuw, want de winter komt eraan. ,,Ik heb het koud'', klinkt het vanaf het fietsje. Je moet blijkbaar behoorlijk oud zijn, een echte herfstveteraan, om je te laten meeslepen door een ochtend in oktober.