Op naar Yab Yum

Een paar weken terug nog deelde het gemeentebestuur van Amsterdam vrijkaartjes uit aan journalisten voor een halve finale van Euro2000. Dat leverde in een enkel geval verhitte discussies op: kan dat wel, is dat niet desastreus voor de onafhankelijkheid, belt Patijns rechterhand voortaan op om het commentaar te dicteren? Daar kom je niet makkelijk uit, zo openlijk gaat het niet. Maar op die manier ontbrak Trouw tussen de feestvarkens.

Terecht naar deze week blijkt. Zelfs burgemeester Patijn, uitdeler van de gratis kaartjes, had op eigen houtje helemaal geen ticket voor Nederland-Italië mogen aanpakken. Dat staat in de nieuwe gedragscode voor het gemeentebestuur van Amsterdam. Een redelijk flesje wijn, vooruit, dat kan er nog net mee door, dat mag onaangemeld onder de snelbinders mee naar huis. Maar glijmiddelen van meer dan een paar tientjes dienen voortaan aangemeld te worden bij de gemeentesecretaris die er een nuttige bestemming voor mag zoeken. Dat hij dus had gezegd: dat komt goed uit, dan kan m'n oudste zoon óók mee. Zo'n voetbalkaartje was all in tegen de vierhonderd euro waard -inderdaad, ik ga op ding-flof-bips zomerkamp, en viel dus onder de regels van het nieuwe onkreukbaarheidsregime. Mag je zulke kaartjes eigenlijk uitdelen als je ze zelf niet eens meer mag aanpakken? Of valt dit onder dezelfde regels als steekpenningen voor particulieren: als je d'r maar belasting over betaalt hebben we het er niet meer over?

Wel een heuse kwestie onderhand, want ook de regering heeft schriftelijk laten vastleggen wat onder bewindslieden betamelijk wordt geacht, wat mag en wat niet kan. Het is te gênant voor woorden dat het nodig is, maar het komt allemaal omdat het hier los zand is geworden met normen en waarden als in de verte wegwaaiende parasols. Als we graaien dan graaien we goed. Ik las al stukjes van journalisten die er juist trots op waren vrijkaartjes van sponsors aan te pakken, want de gever wil helemaal niets en de ontvanger hoeft niet eens moeite te doen om onkreukbaar te blijven. En natuurlijk hoef je helemaal niks terug te krijgen voor presentjes, het is onder zakenlui bekend en kapitaal vermaak om te zien dat de ontvangers denken dat ze in Yab Yum die meiden versieren.