The End

Een tijdje geleden schreef ik over een toneelstuk waarin ik speel met een groep jongeren. Inmiddels hebben we het grootste deel van de voorstellingen en heel wat afterparty's achter de rug. De groep is hecht geworden. Nu de laatste voorstelling in zicht is, heb ik een dubbel gevoel.

Aan de ene kant zal ik waarschijnlijk mijn tranen niet kunnen bedwingen als we voor de laatste keer met zijn allen applaus halen, of wanneer ik voor het laatst mijn mooie jurk aan en uit doe. Datzelfde gevoel zal er zijn als we voor het laatst met elkaar eten in het theater en tijdens de laatste afterparty. Natuurlijk zal het afscheid niet voor altijd zijn. We zullen elkaar heus wel tegen komen in de toekomst, al was het maar in de kroeg. Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.

Aan de andere kant, wat zou ik allemaal niet kunnen doen met de vrije tijd die ontstaat. Ik weet niet eens meer hoe het voelt om een vrije middag te hebben. Mijn vrienden buiten het toneel en mijn schoolwerk kunnen wel wat extra aandacht gebruiken en ik zal ook eindelijk weer eens regelmatig kunnen slapen. Misschien zelfs wel een keer een hele dag niets doen!

Ik denk niet dat ik het lang vol zal houden. Ik zal me snel vervelen en op zoek gaan naar een ander project. Binnen maand zal ik het weer even druk hebben als nu en waarschijnlijk ook weer heimelijk verlangen naar een vrije middag.