Geloof, liefde en hoop in een Amsterdamse straat

Twee lange, donkere, weelderige vrouwen lopen door de straat. Een man fluit bewonderend. Ze draaien zich woedend om. Met hun raspende mannenstemmen schreeuwen ze hem toe, dat hij voor zich moet kijken. ,,Het mannenparadijs,'' zegt een vriendin smalend, ,,niet alleen de klanten, maar ook de hoeren zijn nu mannen.'' Het klopt, in onze directe omgeving is de meerderheid van de prostituées ooit als jongetje geboren.

We wonen in een illustere straat in Amsterdam, waar in 1500 een beroemd nonnenklooster stond. De zijmuren van ons huis dateren uit die tijd. Toen wij het kochten, was het een bordeel. Het werd gerund door twee dames die zelf in Almere woonden, ,,want je laat je kinderen toch in een fatsoenlijke buurt opgroeien''.

Op de hoek resideren illegaal hier verblijvende prostituées. Prachtig zijn ze: donkere glanzende huid, amandelvormige ogen, volle rode mond en een bovenlichaam waarvoor je een moord zou doen. Alleen zijn ze niet helemaal omgebouwd, deze mannen uit Latijns- Amerika. Een groepje ongeveer vijftienjarige jongens staat giechelend naar zoveel moois te kijken. Doen we het, doen we het niet? Mijn moederhart kreunt. Kinderen even aan het schoolreisje van hun Deense school ontsnapt. Het zal je eerste seksuele ervaring maar zijn. Een buurtgenoot stelt me gerust: ,,De meeste mannen merken het niet eens.''

Onze kinderen lopen dagelijks langs absurde dildo's, langs de waanzinnige parodie op seksualiteit. De porno in de winkels op de Wallen wordt met de dag harder. Pure marteling op video. Maar zij zien alleen wat ze willen zien. De half-affe dames op de hoek roepen bij ons allevier bewondering op. De ogen van onze jonge zoon worden zacht en poezelig, de dochter kijkt objectief waarderend. We lachen ze buurliedelijk toe.

Een toerist staat met open mond te genieten voor hun raam. Hij zou het niet eens merken als er een tank over hem heen reed. La morte douce. Wij hebben speciale fietsbellen aangeschaft om niet te veel brokken te maken als we de hoek om komen racen op de terugweg van school of werk.

Op de het katholieke basisschooltje zitten kinderen van prostituées uit Santa Domingo. Hun klasgenoten weten wat de moeders doen voor de kost, maar verblikken of verblozen niet. De kinderen spreken vloeiend Nederlands. Juliana haalt mooie cijfers en gaat straks naar het vwo. In de schoolkrant schrijft ze over Valentijnsdag.

In onze straat wonen schilders, acteurs, een dichter, een filosoof, een vertaler, journalisten, bekende Nederlanders, studenten en een paar 'gewone' Amsterdammers. Sweelinck en Jan van der Heijden en anderen gingen ons voor. Zelfgenoegzaam roemen we de buurt: zo klasseloos, zo sfeervol, zo intellectueel. In de vroege lente drinken we een glas wijn in de straat, stil luisterend naar het pianospel van de buurman. Hopend dat hij nooit zal ophouden met spelen.

De andere hoek is bezet door Thaise prostituées. Met hun afgrijselijke jongensstemmen verstoren deze wel geheel omgebouwde vrouwen de dorpsrust. 'De bouwdozen', noemt onze subtiele buurt ze.

Weten de klanten bij wie ze binnenstappen? ,,Ja,'' zegt de wijkagent, die tegenwoordig buurtregisseur heet. ,,Veel mannen uit katholieke landen kunnen niet voor hun homoseksualiteit uitkomen. Op deze manier doen ze alsof ze het met een vrouw doen, terwijl ze weten dat het een man is of was.'' Maar al die Nederlandse kantoortypes dan die om vijf uur de buurt intrekken? Kleurloos en stiekem, met een omweg naar huis. Ook verkapte homoseksualiteit? Een verlangen naar steeds grotere kicks en extremiteiten? Vrouwenhaat?

De bedrijfsauto-Rai is begonnen. Truckers met de vlam in de pijp uit het oosten van het land lopen door de straat. Na een bezoek aan de dames op de hoek wisselen ze, zich de broek ophijsend, luidkeels ervaringen uit. Ik voel een onverwachte, buitensporige woede en wil zinloze en machteloze dingen naar buiten roepen, zoals: ,,Vertellen jullie dat straks ook aan jullie vrouwen?''

En dan slentert een Italiaan de straat in. Hij ziet de vrouwen achter het raam niet eens. Hij fotografeert de drie zeventiende-eeuwse pandjes: Geloof, Liefde en Hoop. De liefde in het midden. ,,Want,'' zoals een gids wekelijks door de straat galmt, ,,de liefde is de grootste.''