Verschillen in cultuur tussen Iran en Nederland zijn er natuurlijk, maar misschien toch minder dan Masoeme Abbrin in haar column van gisteren deed veronderstellen.
Mijn man had een levensbedreigende ziekte en moest in de kracht van zijn leven de dood al onder ogen zien. In de Iraanse cultuur word je dan door je familie opgevangen - gelukkig is het in Nederland meestal ook zo. Wij hebben in het achter ons liggende moeilijke jaar erg veel steun gehad van vele mensen om ons heen. Niet alleen familie, ook buren, vrienden en kennissen, mensen van onze kerk en uit ons verenigingsleven, of zomaar dorpsgenoten.
Er wordt door buitenlanders vaak negatief naar onze familiebanden gekeken, omdat wij niet onder een dak leven met verschillende generaties. Maar de betrokkenheid hoeft daardoor niet minder te zijn.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.