Bos is nergens veilig

Rond 2050 is de aarde tien procent van zijn huidige arsenaal aan bos kwijt. Let wel, het betreft hier alleen natuurlijk bos -tropische bossen of wouden in gematigde streken als Rusland en Canada; bos van menselijke makelij en de flora in de savannen tellen niet mee.

Afrika en China moeten het tegen 2050 helemaal zonder doen, en ook Zuidoost-Azië en Zuid-Amerika leveren ernstig in. Voornaamste oorzaken zijn de houtkap en zwerflandbouw, en in mindere mate de aanleg van wegen, vervuiling en de ontwikkeling van energiebronnen, zoals de aanleg van dammen en het onder water zetten van gebieden om elektriciteit te winnen.

Bos, met al zijn gebeeste, is nergens ter wereld veilig, zelfs niet in Siberië waar bedrijven uit VS, Europa, Japan en Zuid-Korea om de kapvergunningen strijden. Rusland hakt trouwens zelf lustig mee. In de VS, toch al niet zo rijk bedeeld, richten de boeren uit het westen hun blik meer en meer oostwaarts, ten koste van bos. Als je heel somber voorspelt, uitgaat van de acht procent bosverlies in de jaren tachtig, dan is de bulldozer in de loop van enkele eeuwen uitgewalst.

De jaren negentig kenden een kleine kentering. Met de grote ontbossers Brazilië , Indonesië en de republiek Congo voorop, hakken we nu jaarlijks zo'n vijftien miljoen hectare om, 4750 m2 per seconde. In vergelijking met de jaren tachtig sneuvelt nu elke tel geen groot maar een klein voetbalveld.