Israël-Palestina

Het geweld in het Midden-Oosten slaat diepe wonden aan beide zijden van de scheidslijn. De komende weken schetsen twee mensen in Trouw de gevolgen van het conflict voor hun dagelijks leven. De Israëlische Carola Mishori woont in Kirjat Bialik, is Nederlandse van geboorte, gescheiden, en heeft drie kinderen en vier klein kinderen. Ze geeft zwemles aan gehandicapte kinderen. De Palestijn Daoed Koetab leeft in Ramalla en is directeur van het instituut voor Moderne Media van de Al-Koeds Universiteit in Jeruza lem. Zijn vrouw en vier kinderen wonen in Amman, Jordanië.Israël - Palestina

Mijn vriend Khaled Batrawi is civiel ingenieur en werkt in Ramalla. Vorige week was ik bij hem. Hij bleek gefrustreerd over de gebrekkige manier waarop de Palestijnen worden voorbereid op de regen van mortiergranaten en raketten. Als hier een gebouw wordt neergezet, stelt de bouwvergunning niet verplicht dat er ook een schuilkelder komt. Khaled heeft gepraat met de lokale bestuurders in Ramalla, en gesuggereerd dat van ondergrondse parkeergarages schuilkelders worden gemaakt. Hoe belangrijk dat is, maakt het verhaal duidelijk van Radwan Sjalbi, een Palestijnse muzikant en componist. Hij was in zijn huis op de vierde verdieping, met zijn vrouw en baby, toen begin november de beschieting van Ramalla begon. Ze wisten niet waar ze heen moesten en besloten het erop te wagen en gewoon thuis te blijven. 's Nachts hoorden ze een plof op het dak, maar ze dachten dat het niets te betekenen had. De volgende dag bleek het een niet ontplofte granaat te zijn.

Khaled vind ook dat er sirenes moeten komen die het publiek waarschuwen voor een aanval. Hij vreest dat er anders mensen gewoon in hun bed sterven, alleen omdat ze niet de tijd hebben gekregen naar een veiliger plek te gaan. Zoals de 64-jarige Abdel Aziz Aboe Sneneh uit Hebron, die stierf doordat een raket zijn huis trof.

Het idee is eigenlijk surrealistisch. Landen met gewone grenzen gebruiken sirenes. Maar Palestina is geen staat, en onder het internationaal recht is Israël nog steeds verantwoordelijk voor de veiligheid van de Palestijnen in de bezette gebieden. Het sirene-systeem dat Israël heeft werkte toen Irak Scuds stuurde, en ook als er Katjoesja-raketten op Noord-Israël vallen. De Palestijnen hebben zo'n systeem niet. Ze krijgen dit soort informatie van de Israëliërs. Na de moord op twee Israëlische soldaten in het centrum van Ramalla, meldde Israël de Palestijnse Autoriteit bijvoorbeeld nog dat het haar hoofdkwartier zou bombarderen. Maar steeds vaker bombardeert Israël woonbuurten zonder waarschuwing vooraf.

Als er geen gezamenlijk Palestijns systeem kan komen, moet ieder dorp misschien zijn eigen sirene opstellen. Het Palestijnse volk is nu op geen enkele manier klaar voor de beschietingen in en rond de belangrijkste steden, die nu soms dagelijks plaatsvinden. Wat er met de 64-jarige Aboe Sneneh is gebeurd en wat er had k£nnen gebeuren met mijn vriend Radwan en zijn familie, is niets minder dan een Israëlische oorlogsmisdaad. Maar het is de plicht van de Palestijnse leiders de burgers hiertegen te beschermen.