De vrolijke, verwarrende blik van Reiziger

Michael Reiziger lijkt verdwaald in een grote-mensenwereld vol met verwende kinderen. In die voetbalwereld vol lelijkheid, blijven zijn ogen jongensachtige vrolijkheid uitstralen.

Reiziger lijkt nog die kwajongen, die straks gaat verklappen dat al die akelige makelaars, die verschrikkelijke voorzitters, die geld- en machtswellustelingen, dat dat allemaal slechte acteurs zijn. En dat het echt alleen maar om het spelletje gaat. Gewoon om voetbal.

Maar Michael Reiziger verklapt niets. Helaas. Ook hij kan die akelige wereld niet veranderen. Na Ajax, AC Milan en Barcelona zal hij ooit een keer een klein clubje uitkiezen. Om verlost te zijn van de gekte. Om lekker te klaverjassen met de voorzitter, de vrouw van de trainer en een fan. ,,Of misschien eindig ik wel in het Vondelpark. Met een krat bier in de rust'', aldus de 27-jarige liefhebber.

Hij verdient zijn geld bij Barcelona. Waar de gekkigheid deze zomer geen tijd kent. Waar schoonheid op voetbalschoenen bij het oud vuil wordt gezet. Waar Ronald de Boer en Jari Litmanen in de uitverkoop lagen. Waar Baia, Ruud Hesp, Winston Bogarde en Boudewijn Zenden zomaar weg mogen. Of toch weer niet. Wel of niet.

Michael Reiziger schudt het hoofd. ,,Er waren deze zomer wel heel veel spelers die niet wisten waar ze aan toe waren. Kwam door de verkiezing van een nieuwe voorzitter. Toen die eenmaal was geïnstalleerd, werd bekend welke spelers er weg moesten. Maar ja, alle andere clubs hadden hun selecties toen al zo'n beetje rond. Dit is natuurlijk echt niet normaal.''

,,Er zitten spelers bij... Eerst konden ze weg, maar mochten ze niet. En nu moeten ze weg. Nee, dat is geen leuke situatie. En wat er met Boudewijn Zenden is gebeurd, is natuurlijk helemaal belachelijk. Als een speler weg wil, moet je 'm laten gaan. Eerst hadden ze 'm niet nodig, nu weer wel. Dit is het slechtste wat je als club kunt doen.''

Trainer Ferrer gaf, als opvolger van Van Gaal, Reiziger snel aan dat de verdediger zich geen zorgen hoefde te maken. ,,En dat deed ik dus maar niet'', zegt hij met dat open gezicht. ,,Ik hoefde voor mezelf niet weg, en ik mocht niet weg. Dus dan hoef je verder ook nergens over na te denken.''

Maar het wordt een moeilijk seizoen, voegt hij er onmiddellijk aan toe. ,,Deze trainer zal de Spaanse spelers veel kansen geven. De fans en de clubleiding maken er geen geheim van dat ze landgenoten aan het werk willen zien. Ik heb het geluk dat er niet veel Spaanse verdedigers in de selectie zitten.''

Die altijd maar olijke blik is ook verwarrend. Hij lijkt cynisch als hij over het nieuwe Barcelona-systeem vertelt. ,,In dat systeem komen bijna alle cijfertjes voor. Het is een soort 1-3-2-1-2-2. Je snapt wel dat wij die lange voorbereiding hard nodig hebben...''

Wekenlang speelt Barça al oefenwedstrijden. De Spaanse competitie is nog niet afgetrapt. Voor Reiziger is het duel met de Ieren, vanavond om 2030 uur in de Arena, de eerste serieuze test van het seizoen.

,,Ach... Ritme heb je na één of twee competitiewedstrijden ook nog niet. Dat duurt gewoon een paar wedstrijden. Ik vind niet dat we een gok nemen. Het systeem van Oranje staat al een tijdje vast. Dat pik je zo weer op.''

Zijn eerste serieuze partij sinds zijn 42ste interland, op 16 juni tegen de Denen. Na de 3-0 tegen de Denen verdween Michael Reiziger uit de basis van Frank Rijkaard. Paul Bosvelt werd de nieuwe rechtsachter van Oranje. ,,Die deed het goed'', zegt Reiziger droogjes.

Het is verwerkt, zegt hij. ,,Het telt niet meer. Dit is een nieuw seizoen, er is een nieuwe bondscoach. Wat gebeurd is, is gebeurd. Soms gaat het anders dan je had verwacht. Dan je had gewild ook.''

,,Als zoiets gebeurt, moet je niet moeilijk lopen doen. Je voelt je rot, maar je moet elkaar steunen. Ik ben door wat jongens opgevangen. Dat is het respect dat er in deze groep voor elkaar is. Daarom zijn we er nu ook weer allemaal.''

Toch is zo'n elftal een raar fenomeen. Reiziger: ,,Want uiteindelijk is het ieder voor zich. Voetbal is geen individuele sport, maar het vereist wel een individuele instelling. Als ik goed speel, kan ik op die manier het team helpen. Althans, zo denk ik erover.''

Nog een paar jaar zal hij naar die overspannen trainers luisteren. Nog een paar keer zal hij met managers en voorzitters onderhandelen. Maar hij zal zich verheugen op dat kleine gezellige clubje, waar voetbal nog gewoon voetbal is. Met tafelkleedjes in de kantine, een bel boven de bar en gehaktballen in de keuken. Of naar zijn debuut in het Vondelpark.