'Ik spreek liever van bevrijdingsopname'

,,Schizofrenie is teamsport. Je kunt het niet in je eentje.'' Maar de wet dwong Wouter juist tot een eenzaam gevecht: hij kon niet gedwongen worden opgenomen. De wet is te voorzichtig, zegt PvdA-kamerlid A. van der Hoek. En de vader van een schizofreen beaamt het hartgrondig.

'Dwangopname? Ik spreek liever van bevrijdingsopname.'

De heer Eijk (59), vader van een schizofrene man van 29: ,,Mensen als mijn zoon leven 24 uur per dag in een nachtmerrie, wanneer zij psychotisch zijn. Wij gezonde mensen zijn blij als we wakker worden en de nare droom blijkt niet echt. Maar zij komen er zonder hulp niet uit. Het is onze morele verplichting hen tijdig te helpen. Als we vinden dat dwangopname daarbij niet mag, plaatsen we onszelf buiten de realiteit.''

,,Zoals het nu gaat, is het mensonwaardig. Drie jaar heeft het geduurd voordat er hulp kwam. Drie jaar, waarin het steeds slechter ging met mijn zoon. Hij werd steeds psychotischer, angstiger en achterdochtiger. Maar hij wilde niet mee naar de riagg, want die mensen vertrouwde hij niet. Zijn buurman was de kwade genius, terwijl de beste man hem nooit wat had misdaan. Uiteindelijk heeft mijn zoon die buurman bedreigd en is hij als een crimineel door vijf politieagenten uit zijn huis gehaald. Terwijl we het hier hebben over een ernstig zieke, bange patiënt.''

,,Die drie jaren zijn een hel geweest, voor hem en voor ons. Toen mijn zoon eindelijk gedwongen was opgenomen, ging het na een week al veel beter. Door de medicijnen werd hij weer aanspreekbaar en bereikbaar voor ons. Ik spreek dan ook liever van 'bevrijdingsopname' dan van dwangopname, omdat het de eerste en noodzakelijke stap is op de weg terug naar een menswaardig bestaan. De patiënt en zijn familie worden ermee bevrijd uit een uitzichtloze situatie.''

,,De BOPZ is een onmenselijke wet, die hulpverleners verlamt doordat zij zo nodig moet wachten met ingrijpen tot iemand gevaarlijk is geworden. Ik ben er voor dat eerder tot opname overgegaan wordt, in overleg met de ouders en familie. Wij als ouders kennen onze zoon het beste, en je bent tóch al geneigd om met ingrijpen te wachten tot het uiterste. Mijn zoon zegt altijd: ik mankeer niets, de mensen vallen mij lastig. Het ziektebesef ontbreekt bij deze patiënten totaal. Daarom moeten wij hen helpen, met liefde en respect en goede medicatie. Doen we dat niet, dan belanden ze in de gevangenis of in de goot.''