Bridge, voor tussen de schuifdeuren

Pal voor de kroonuitzending van Studio Sport, op zondagavond, programmeert Teleac momenteel zijn cursus 'Van tijd tot tijd', ditmaal aflevering 'Hoe snel is de tijd'. Heel verstandig, je moet schaatsen als er ijs ligt en cursisten trekken als er sport op tv is. In de laatste uitzending kwam sportwijsgeer Hugo Camps aan het woord, die zijn bedenkingen uitte bij de snelle en korte sporten, honderd meter hardlopen bijvoorbeeld. Voor een wereldrecord daar krijg je zoiets als een miljoen dollar, terwijl er op het oog toch niks bijzonders gebeurt. Dat wil zeggen, wij toeschouwende stervelingen ervaren niet het verschil tussen 9.89 en 9.88.

Camps vond deze hysterie rond voorbijrazende sporten, die het van computers moeten hebben, 'wildgroei' en je zag hem terugverlangen naar trage, weloverdachte, tactische gebaren. Zoals een paar uur later George Steiner in 'Van de schoonheid en de troost' bij Wim Kayzer vermoeid constateerde dat alles steeds luider wordt, zonder dat er een reden voor aanwijsbaar is (Beethoven harder dan Haydn, Strawinsky harder dan Beethoven), zo wordt de wereld ook steeds sneller, terwijl wij zelf lang niet zo hard meegroeien. Voor dezulken, Camps en Steiner, is er bridge.

Daar zit geen vaart in, niemand verheft zijn stem en toch rolt er een winnaar uit. 'Onze' vrouwen zijn er zelfs wereldkampioen in geworden. Toch hoor en zie je er niks van in Studio Sport want het prikkelt oog noch oor en dat is een essentieel gebrek. Sport bekijken is een bijzondere vorm van zinnenprikkeling en wat u traag en onhoorbaar speelt doet u maar thuis, tussen de schuifdeuren!