Niet alle hulpbehoevende bejaarden kunnen met magnetron overweg

Langzaam verandert het Tafeltje Dekje in Nederland in een 'Magnetron, open u'. Strengere Europese regels hebben voor een omwenteling gezorgd bij de oudereninstellingen die de warme maaltijden rondbrengen.

Het grootste probleem voor de vrijwilligers van Tafeltje Dekje is de maaltijden onderweg precies op 65 graden Celsius te houden. De meeste instellingen beschikken niet over de juiste warmhouddozen, omdat deze te duur zijn. En ook verzorgingstehuizen, die de maaltijden klaarmaken, stoppen ermee omdat het lastiger wordt om aan de strengere hygiëneregels te voldoen.

Het gevolg is dat bejaarden aan een magnetron worden geholpen. In Overveen kregen de hulpbehoevende bejaarden het apparaat zelfs gratis. Sinds twee weken moeten ze de bezorgde koelversmaaltijden zelf in de magnetron stoppen.

Kwamen de vrijwilligers vroeger drie keer in de week langs om een warme maaltijd af te leveren, nu doen ze nog maar een keer in de week hun ronde. De bejaarden krijgen nu koelversmaaltijden van een supermarkt.

Mevrouw Leistikow geniet van de verandering. Nu kan ze eten wanneer ze wil. En ook over de magnetron heeft ze niet te klagen. ,,De magnetron kan ik wel aan. Het is een kwestie van gevoel. Je moet niet meer van het apparaat verwachten dan het kan. Ik kijk op het product hoeveel minuutjes het in de magnetron moet en druk op de knop. Meer hoef je niet te doen.''

Toch raadt de oude dame de vrijwilligers aan om meer uitleg te geven. Niet alleen om nog eens rustig uit te leggen hoe de magnetron werkt, maar zeker ook om eens de lijst met vele kant-en-klaar maaltijden door te nemen.

Op het volgende adres woont de heer Van de Burg, een breekbare oude man. Hij is dolgelukkig dat zijn vrouw weer terug is van een lang verblijf in een revalidatiekliniek. Al die tijd heeft hij zelf de beslissingen moeten nemen. Het huishouden is hem boven het hoofd gegroeid. Op de bestellijst heeft hij lukraak maaltijden aangekruist. Sommige kan hij niet eens gebruiken, omdat het stoommaaltijden zijn die alleen in de magnetron zijn klaar te maken. En die heeft de oude man niet genomen. Hij kreeg een oventje omdat het ondoenlijk leek het bedienen van de magnetron onder de knie te krijgen.

Om zijn nieuwe voorraad op te slaan probeert Van de Burg de deur van de koelkast te openen. Met alle kracht die hij nog in zich heeft trekt hij aan de handgreep. De zwaarbeladen deur vliegt open en oude man vliegt mee. Hij belandt in een stoel naast de koelkast. Het eten puilt de koelkast uit. ,,Zal ik die ontbijtkoek eruit halen?'', vraagt vrijwilligster C. Heemskerk. De bejaarde man vindt alles best. Hij zit nog bij te komen van zijn bijna-valpartij.

Op weg naar de volgende klant brandt de vrijwilligster los. ,,Er zitten zulke stakkers tussen. Het is toch bespottelijk dat deze mensen door zulke strenge hygiëne-regels ineens geen warm eten meer kunnen krijgen.'' De problemen van het echtpaar Van de Burg gaan haar aan het hart. ,,Het mag geloof ik niet, maar ik ga van de week toch bij ze langs om de koelkast uit te mesten.''

Nogal wat ouderen klagen over het gebrek aan vitamine C in het verpakte voedsel. Maar uit een test van de Consumentenbond blijkt dat ook bij de warme maaltijden de vitamine C allang is verdampt voor het op tafel staat. Bovendien oordeelde de keurmeester dat de warme maaltijden van de Tafeltje Dekje-instellingen aan de zoute kant zijn.

Bij de Anbo, een van de grote ouderenbonden, reageert men luchtig op de veranderingen. De oprukkende magnetron is, volgens een woordvoerster, een trend die niet is tegen te houden. Het vrijwilligersechtpaar Heemskerk neemt de nieuwe situatie ernstiger op. Ze doen dit werk voor Tafeltje Dekje al drie jaar. ,,Het is prachtig werk'', vindt mevrouw Heemskerk. ,,Alleen schrik ik soms en vraag ik me af of dit mijn voorland wordt.''