Manenschijn (2)

Het Landelijk Dienstencentrum van de SoW-kerken en de - op termijn - negen Regionale Dienstencentra zijn niet 'de kerk'. Zij zijn het gevolg van het herschikken van de arbeidsorganisaties van de drie SoW-kerken. Een nieuwe organisatie in de plaats van het bonte geheel van organen, op regionaal, klassikaal, provinciaal en landelijk niveau, hervormd, luthers, gereformeerd. Ondersteuning voor diaconieën, kerkvoogden, jeugdraden, predikanten, de kerkenraad als geheel, plaatselijke werkgroepen, provinciale commissies, er was geen stukje kerkenwerk of er was een orgaan.

Het probleem was, dat ze onderling weinig tot geen contact hadden. Vrijwilligers en beroepskrachten in gemeenten kenden daardoor maar een klein stukje van dit bovenplaatselijke werk.

Met de herschikking van taken, mensen en middelen naar de nieuwe organisatie, is de onoverzichtelijke veelstemmigheid omgezet in een duidelijk adres waar men met alle vragen terecht kan. Wat gemeenteleden zien is, dat er 'opeens' een groot kantoor in Utrecht wordt geopend, dat op negen plaatsen daarbuiten regionale centra het levenslicht zien. Dat er daaraan voorafgaand zes centrale en een ontelbaar aantal regionale bureaus gesloten zijn, valt buiten de waarneming. Dat geldt ook voor het feit dat er door deze bundeling tachtig arbeidsplaatsen minder bekostigd hoeven te worden.

De centraal geleide organisatie in Utrecht en negen regio's maken het de professionals in het kerkenwerk mogelijk te weten wat er in gemeenten, in al hun veelkleurigheid, speelt. Zij stemmen daar hun dienstverlening op af. Daarbij kunnen zij middels deze organisatie hun deskundigheid op peil houden, die nodig is om de gemeenten terzijde te staan. En zij doen hun werk met bezieling, neem dat van mij aan.