Ephimenco

Rotterdam heeft misschien de toekomst en Amsterdam het verleden, maar aan de voeten van de reuzen- buildings die de Maasstad opfleuren ligt een tapijt van hedendaags afval te rotten.

Rotterdam is goor, Rotterdam stinkt naar wilde urine, onder je zolen kleven de fluimen en bij winderige dagen worden passanten met al die waaiende vette emballages als kerstbomen opgetuigd. Hoe heeft het zo snel kunnen verkeren? Zevenentwintig jaar geleden was de stad nog saai en schoon. Voor het eerst kwam ik de Stationhal uit en merkte, een tikkeltje teleurgesteld, die grauwe zindelijkheid op: erger dan Zwitserland. Nu begint de stoep van Rotjeknor gelukkig op die van Bombay te lijken. Is dit beledigend voor Bombay? Als vieze Fransoos werd ik gewaarschuwd: gooi je 'n papiertje op de grond, dan krijg je vijfentwintig gulden boete. Nu is het bijna zo dat je vijftig gulden bonus krijgt als je je papiertje in je zak houdt. In Delfshaven is er deze dagen commotie ontstaan omdat allochtone vrijwilligers die aan de campagne 'Schoon en Heel' deelnemen met vijftig gulden worden beloond. Ze schijnen moeilijker te motiveren te zijn dan ras-Rotterdammers. Ach, laten ze een voorbeeld aan mij nemen. Ik doe het helemaal gratis. Vroeger goorlap eerste klas, nu ridder in de orde der poetsdoeken. Ik begin 's ochtends de papierberg die voor de deur ligt op te ruimen. Vervolgens laat ik de hond uit en raap ik alle blikken frisdranken en bier op die de grond bezaaien. Afhankelijk van de situatie trek ik een paar winkelwagens uit het water van de singel, en breng ik de fietskarkassen van de afgelopen nacht bijeen op een voor de Roteb goed bereikbare plek. Zonder meer positief is het feit dat de overheid een groene afvalbak voor mijn deur heeft geplaatst. Zoiets bevordert de communicatie. Bijna dagelijks. Alleen al door tegen het raam te tikken krijg je gelijk contact met onbekenden buiten. Meestal mannen die al graaiend in de bak de helft van de inhoud ervan op de grond hebben gekwakt. Verbaasd kijken ze naar mijn opgeheven vingertje, halen hun schouders op en rennen weer weg. Waarna ik de bak weer mag vullen. Is er iets mooier dan de wonderlijke interactie tussen de vervuiler en de opruimer? Rotterdam is misschien goor maar toch wel gezellig.