De schaatsbaan als baltsterrein

Dat is toch de goede man niet voor Steffi, denk ik telkens als ik haar langs het centrecourt bij een mep van Agassi wat verlegen zie lachen. Op hetzelfde sportclubje zitten, zo te zien bevordert het naast anderssoortige prestaties ook de inteelt. Vooral schaatsen is sinds de invoering van gemengde kampioenschappen goed voor veel warme gevoelens.

Afgelopen weekend zeilden op het WK in Milwaukee weer hele families over het ijs. Tot voor kort was mij alleen de 'vriendschap' (zou de RVD zeggen) van Thomas en Veltkamp bekend en tijdens de gouden ritten van Marianne Timmer in Nagano hing er ooit een Canadese schaatser, wiens naam ik met alle geweld verdrongen heb, als haar vriendje over de boarding: de meest gehate man van Nederland.

Dit weekend won Nederland met liefst twee nieuwe stellen. Zo moesten we tijdens de ritten van Marc Knoll vernemen dat hij zich met onze eigen Tonny de Jong bezighoudt. En Anni Friesinger is, begreep ik, ook een beetje van Nederland omdat ze wat Nederlands brabbelt en iets moois met Ids Postma heeft. En dan zal ons nog wel het nodige op dat gebied door de neus geboord worden ook.

Als je er goed over nadenkt, is het allemaal heel begrijpelijk. Waar immers kun je je kunstjes beter aan elkaar vertonen dan tijdens het sporten. Het is een ideaal baltsterrein. Maar voor de kijker is het toch een ietwat desoriënterend schouwspel, al die buitenlanders die om een of andere amoureuze reden ook van ons zijn. Vroeger was dat anders: Verkerk, Kleine, Kuipers, dat ze niet geslachtsloos waren zag je alleen maar aan de bolling in hun schaatspak.