Mondiale moeheid

Mooie vraag, moeilijk antwoord. Hoeveel dagen per jaar wordt er in de USA professionele sport gespeeld?

Een gekke vraag, want wie wil dat nou weten? Hoe kom je er op, mag je ook zeggen. Dat kan ik uitleggen. Ik ben een tikje sportmoe. De veelheid aan min of meer belangrijke evenementen heeft zijn tol geëist. Ik heb moeiteloos en zonder een seconde spijt de eerste helft van Spanje-Nederland aan me voorbij laten gaan. Oefenen doe je maar op een mooi veldje in Sevilla, daar hoeft geen televisie bij aanwezig te zijn.

Dat er toch een wat zware lading over (vooral het resultaat van) de wedstrijd kwam te liggen, lag meer aan het feit dat het gezamenlijke Nederlandse voetbaljournaille de 'strijd' met de bondscoach met liefde aan blijft gaan. Juist oefenwedstrijden lijken geschikt om deze bataille voort te zetten.

Morgen speelt de nationale basketbalploeg een oefenwedstrijd tegen België. In principe een wedstrijd om te mijden, want ook hier is het oefenen. Echter, Rik Smits heeft aangekondigd zijn heroptreden in de nationale ploeg daar te vieren. Dat zou reden moeten zijn voor een volle zaal en een live tv-verslag, maar basketbal trekt sinds jaar en dag niet meer en wie zit er nou te wachten op een confrontatie met Belgen, terwijl je de NBA op je buis kan krijgen?

De beste tennisspeelsters en -spelers ter wereld mogen op prestigieuze toernooien in New York en Lissabon uitmaken wie nou werkelijk de besten zijn van 2000. Loopt het storm bij die evenementen? Neen.

Staan de omroepen in de rij om dit uit te mogen zenden? Neen.

Kijkt u, als sportliefhebber, meteen 's ochtends naar de uitslagen? Neen.

Het lijkt haast wel alsof er een mondiale moeheid over de sport ligt. De Olympische Spelen hebben de krachten weggezogen uit de sportvolger. Niet alleen de helden zijn moe, ook de kijkers.

Champions League-wedstrijden werden de laatste weken gespeeld voor grote lege tribunes. Een aardig opgezette, nieuwe basketbalcompetitie in Noordwest-Europa (met deelname van een ploeg uit Den Helder) gaat geruisloos aan ons voorbij; niemand is erin geïnteresseerd.

De eerste avond van de nationale schaatskampioenschappen in Den Haag? De bij voorbaat tot 'belangrijkste wedstrijd van het jaar' gebombardeerde strijd der snelle ijzers leverde een triest decor van lege tribunes en hol geluid op. Je kreeg ruimtevrees als je via de tv toekeek.

Die eerder gememoreerde tennistoernooien geven altijd mooi aan hoe het in de sportwereld toegaat. Er staan potten vol goud klaar voor diegenen die nog willen en kunnen. De toppers zeggen één voor één af, of omdat ze fysiek niet in orde zijn of omdat ze het gewoon gehad hebben. Een goede tien maanden reizen en spelen hebben hun tol geëist. De vermetelen spelen door en worden ineens rijk voor een klein publiek.

En zo zakken we december in, met Jumping Amsterdam en de World Cup-schaatswedstrijden. De voetballers, die nauwelijks begonnen zijn, hebben het alweer over de winterstop. Ze zijn moe aan het worden.

O ja, het antwoord op in het begin genoemde vraag luidt: alle dagen van het jaar minus twee. Dat zijn de dag vóór en de dag na de All Star-wedstrijd van de honkballers. Voor de rest wordt er iedere dag gespeeld, inclusief de ons bekende feestdagen, inclusief 31 december (twee NBA-wedstrijden). Honkballers, footballers, ijshockeyers (ook op kerstavond) en basketballers maken het jaar dus bijna rond. Het is maar dat u het weet.