Slingerland

Vanochtend wakker geworden met een paniekgevoel. Vergeten de schoenen te vullen. Nog nooit zo geruisloos naar beneden gerend. Keukentrap gepakt om bij de geheime bergplaats te komen. Het water bij de meest noodlijdende plant gegoten, wortel weer terug in de groentela.

Het paniekgevoel bleef. Waarom moet toch juist begin december zoveel misgaan? Net als het rantsoen zonlicht dagelijks meer afgeknepen wordt en iedere ochtend duidelijk wordt dat dat nog wel wat weken doorgaat, wordt er een ongekend beroep gedaan op ons incasseringsvermogen. In december loopt een mens gauw een achterstand op met het verwerken van groot en klein leed. Wat normaal gesproken na een week allang vergeten is, blijft maar nazeuren. Zo heb ik nog steeds de mislukte klimaatconferentie als een bal in mijn maag zitten, terwijl de volgende catastrofe alweer klaarligt onder de palmbomen van Nice. Met de weinig heroïsche dood van inspector Morse ben ik nu in het reine, en ook met het einde van Het Bureau. Maar op de lijst 'emotioneel af te handelen' staan nog het besmette Franse rundvlees en dat Amerika als president een jongen krijgt die glundert alsof zijn ouders hem zojuist een kaartje voor het pretpark hebben gegeven.

Hoe moet het verder? Gewoon maar doen waar wij mensen zo goed in zijn: verhullen en verbloemen, verdoezelen en bewimpelen, in de weer gaan met wortels, juten zakken en hooi, kortom, doen of er niets aan de hand is?

Sommigen doen dappere pogingen, te redden wat er te redden valt, maar ze roepen de lachlust op. Zo was er pas een familie die iets aan de klimaatproblemen wilde doen door voortaan niet meer zo vaak naar een tropisch zwemparadijs te gaan, maar zich tevreden te stellen met bezoek aan de bioscoop. En de vader presenteerde zich als een verweerde krijger, gehard door het lijden, door te zeggen dat hij de kinderen tegenwoordig per fiets overal naar toe bracht in plaats van met de auto. Zo geven we onszelf het gevoel mee te werken aan de redding van de wereld. We leunen daarbij op zelfgeschapen uitdrukkingen: elke dag een steekje is een hemdsmouw in een jaar, als er een schaap over de dam is volgen er meer. Waarheden als gekke koeien.

Is dit geen mooi moment voor intense verbondenheid met iedereen die in ditzelfde moeras wegzinkt, de een harder trappend dan de ander? Je stil houden en nog genieten zolang het kan, lijkt de beste optie. Het is dat ik niet rook, maar anders zou ik een sigaret opsteken. Dan maar één van chocola.