Zonnekoning

Het is bij Ajax een behoorlijk achterlijke toestand, voor iets dat zich een bedrijf noemt, maar het is er nog een wonder van modernisme in vergelijking met wat paars ons inmiddels voorschotelt. Een verslaggeefster van het NOS-Journaal die door de baas van de Rijks Voorlichtingsdienst, nu we het toch net over achterlijke organisaties hebben, toegang wordt verleend tot de Heer Premier, die op het moment dat hij hoort dat het over de vakantie van de koningin gaat, zich boos uit de voeten maakt: waar of wij de ongehoorde brutaliteit vandaan halen om ons zelfs nog maar ergens mee te bemoeien? Gaat heen, volk.

Alles wat met wij en ons heeft te maken is afgeschaft. Wij hebben ons niet te bemoeien met de koninklijke vakantie in Haiders peul.

Net zoals de vraag om de bonnetjes van minister Peper. Waar of wij ons nu weer zo nodig mee willen bemoeien? Wij denken dat het gaat om de bonnetjes die hij declareerde en die hij zonder enige gêne op kantoor overlegde. Dat zijn kosten die Peper maakte in functie, we hebben het er niet over wat hij in zijn vrije tijd verder nog uitvoert en op wiens kosten. En dan blijkt ineens dat de regering dat gluren tussen de lakens vindt. Je moet veel te verbergen hebben als je desnoods de Wet Openbaarheid van Bestuur wilt afschaffen om je oude declaraties veilig te stellen.

Hoezo worden de persoonlijke levenssferen nu ineens door controle aangetast? Zegt hij dat ook als hij van de ober de rekening krijgt aangereikt omdat hij nog eens wat champagne heeft laten aanrukken? Geen haar op mijn hoofd dat erover denkt om mijn onkostennota te kwalificeren als een geheim stuk dat raakt aan mijn persoonlijke levenssfeer. Als ik een onkostennota indien en er glipt twee keer voor één dubbeltje uitgaven in de persoonlijke levenssfeer doorheen, dan heet dat fraude en is dat reden voor ontslag op staande voet.

Dat gedraagt zich daar langzamerhand als een tweedehands zonnekoning. En de commissaris van politie moet óók z'n kop houden, is dat begrepen?

We zullen Kok maar weer gewoon excellentie gaan noemen, want langzamerhand begin ík behoefte te krijgen aan onderscheid met dat volk.