Ephimenco

Het komt zelden voor dat een beleid failliet wordt verklaard vanwege een inflatie aan goede bedoelingen. De Nederlandse paradox. Ik kan me nog de tijd herinneren waarin het woord integratie niet kon worden uitgesproken zonder de formule 'met behoudt van eigen identiteit' eraan vast te plakken. In alle bussen, trams en postkantoren hingen affiches met geboden in het Turks en Marokkaans.

Op school kregen buitenlandse kinderen onderwijs in eigen taal over hun eigen cultuur en als de overheid een tolk achter iedere migrant had kunnen neerzetten dan was dat zeker gebeurd. Dinsdagavond zag ik bij Nova het resultaat. Turkse kinderen die niet in staat zijn zich in het Nederlands uit te drukken, omdat hun ouders na twintig jaar verblijf in dit land dat ook niet kunnen. Hele buurten waar men de namen van Kok, Beatrix of Borsato misschien nog nooit heeft gehoord zijn nu verscholen achter hun schotelantennes. Ik hoefde niet op Nova te wachten: iedere dag kom ik van die jochies op straat tegen die uitsluitend in eigen taal kissebissen. Soms, nieuwsgierig, spreek ik ze aan in het idioom van dit land en bijna onveranderd antwoorden ze met een fors accent in gebrekkig Nederlands. In mijn oren echoën de woorden 'arbeidsmarkt', toekomst, integratie. Kun je van een buitenlander verwachten dat hij een vurige passie ontwikkelt voor een taal waarvoor de autochtonen zich lijken te schamen? Langzaam hebben zich in Nederland enclaves gevormd die bijna autarkisch functioneren. Een parallelle en zelfbedruipende economie waar men steeds meer alleen het Turks of Marokkaans machtig hoeft te zijn, met eigen winkels, bedrijven en eigen islamitische scholen. Tussen de autochtone en allochtone wereld wordt de interpenetratie met de dag kleiner. Verschillende gemeenschappen die naast elkaar, maar niet met elkaar samenleven. Een samenleving die de perversiteit van een wilde verzuiling aan het verkennen is. Deze feitelijke apartheid is nog in zijn softe fase. Een fase van vervreemding van elkaar die later zal verharden en ongekende spanningen zal teweegbrengen. Je zou denken dat dit onderwerp het maatschappelijke debat in beslag neemt. Maar nee, er wordt op het ogenblik gesproken over tulbanden en islamitische doekjes voor politieagenten van Turkse en Marokkaanse komaf. Over nieuwe islamitische scholen in het voortgezette onderwijs. Over een nieuwe Turkse omroep. Om moedeloos of zelfs gek van te worden.