Robin Korving heeft nu al iets te vertellen

Met haar karakteristieke milde spot komen de woorden over de lippen van Ineke Bonsen. Op het moment dat ze de biografie van Muhammad Ali aan de voeten van haar pupil Robin Korving ziet liggen, begrijpt ze de link. ,,Koning van de wereld. Ha, ha, dat mag hij willen.''

De bij leven al legendarische Amerikaanse bokser riep na zijn eerste proefgevecht al dat hij de 'Grootste' was en hij maakte het waar ook. De Nederlandse hordenloper wordt ook wel eens gezien als blaaskaak, terwijl hij slechts de bedoeling heeft zijn positie zo realistisch mogelijk uit te tekenen. Zijn spontane oprispingen worden geaccepteerd zolang hij ze waarmaakt, zoals in 1998 toen hij derde van Europa werd. Na de teleurstellende WK van afgelopen jaar, was er hoon.

Toch is Korving normaal gesproken de enige Nederlandse atleet die een (vooralsnog bescheiden) rol kan spelen in het gevecht om olympische medailles. In de wetenschap dat hij over vier jaar het zo gecompliceerde technische onderdeel nog beter kan beheersen.

,,Ik accepteer dat ik niet de beste ben. Maar ja, wat niet is kan nog komen. Als ik niet uiteindelijk de beste zal zijn, dan is dat jammer. Maar ik heb ook respect voor mijn tegenstanders. En ik weet dat die voorlopig nog superieur zijn. En dat de kans bestaat dat ze dat blijven ook. Je moet wel realistisch blijven. Het is nu al een stuk realistischer dat ik een keer de beste zou kunnen zijn.''

Als jeugdatleet was Korving in 1991 koning van Europa, maar de kloof met de echte wereldtop was te groot om bij hem de grote twijfels weg te nemen. Pas vorig jaar durfde de Nederlands recordhouder het aan te kiezen voor sport. Waarmee zijn studie bouwkunde tot grote teleurstelling van zijn vader onafgerond bleef.

,,Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat op een bouwplaats staan en ook nog eens olympisch kampioen willen worden, dat trek ik niet. Natuurlijk is het een gok, maar je groeit erin en je kan er niet uit. Over mijn lijk dat iemand je dit afneemt. De onzekerheden waarin je terechtkomt zijn het allemaal waard als je jezelf overtreft.''

De omslag vond bij Korving plaats na het onbereikbaar blijven van de vorige Olympische Spelen. ,,Ik jank bijna nooit, maar toen ik Atlanta op achthonderdste van een seconde miste, heb ik een traantje gelaten. Daardoor kwam de echte motivatie, de eerste keer dat het beeld me voor ogen kwam om verder te willen komen. Vervolgens was het met grote schreden richting wereldtop. Dat had ik toen niet durven voorspellen.''

Het niet bereiken van de finale tijdens de WK beschouwt Korving nog altijd als een gemiste kans. ,,Dat ik daar de wereldtitel heb verspeeld, gaat wat te ver. Maar het was een buitenkansje geweest om een medaille te halen. Uiteindelijk was het een jaar met gemengde gevoelens. Veel winnen, hard lopen en dan de ellende. Eerste blessure, tweede blessure en dan is het oplappen, dan weet je dat je terrein verliest. Uiteindelijk was het nog een wonder dat ik zoveel heb kunnen doen.''

,,De genezing verliep redelijk voorspoedig, dus ik dacht dat het wel meeviel. Uiteindelijk had ik scheuren in de enkelbanden, vochtophopingen en bloeduitstortingen. Een volgende keer weet je beter en ga je meteen naar de dokter. Dat is ook een leerproces. Ik kan wel zeggen dat ik dat vorig jaar niet zo goed heb gedaan.''

,,Het sporten is nu zakelijker geworden. Dat zakelijke vind ik toch de mindere kant, je wil eigenlijk gewoon hardlopen en over de rest niet al te veel nadenken. De eerste drijfveer is geen geld, maar ik moet ook leven. En het liefst bouw ik een aardige buffer op, zodat ik na mijn sportcarrière niet meteen krom hoef te liggen.''

,,Maar het sporten is nu weldegelijk ook een stuk leuker. Het reizen, de wereld zien, mensen leren kennen, je krijgt een behoorlijke algemene ontwikkeling door de mensenkennis die je opbouwt. ''

,,Er zijn dingen, die weet je van tevoren. Als je in Karlsruhe komt, weet je dat de zaal stampvol zit en de atmosfeer waanzinnig is. Ik liep eens vlak nadat Haile Gebrselassie er een wereldrecord had gelopen. Het hele stadion stond te springen en te joelen, op het middenterrein waar wij klaarstonden was het volume van straaljagerniveau. Waanzinnig, dat is zo kicken want die mensen zitten er ook om naar jou te kijken.''

Korving gaat er vanuit dat hij tijdens zijn eerste Spelen meteen tot de medaillekandidaten behoort. Voor de man die wel van een feestje houdt, geeft dat een nadeel. ,,We hebben een trainingskamp van drie weken in Brisbane en reizen pas laat af naar Sydney. Dus ik ben er met de openingsceremonie niet bij. Dat is helaas de prijs van het professionalisme.''

,,Ik heb twee stadia overgeslagen, ik kom er niet om de boel te verkennen of om ervaring op te doen. Ik moet meteen voor de medailles gaan. Meteen voor het grootste gaan, daar ben ik naartoe afgeschoten in de afgelopen drie jaar. In 2004 zal ik waarschijnlijk mijn maximale niveau hebben bereikt. Maar ik heb nu al iets te vertellen, dan wil ik ook iets zeggen.''