Heideman de slimste

In het Oostenrijkse Techendorf viel voorafgaande aan het Open Nederlands kampioenschap marathon op natuurijs de spanning op de Weissensee te snijden. Verwachtingen werden uitgesproken, theorieën opgebouwd en analyses uitgewisseld.

Over één ding was men het eens. De absolute specialist van het kunstijs, Jan Maarten Heideman, zou niet mogen winnen. De veelvraat dacht daar anders over. Heideman toonde zich in de eindsprint de snelste van een kopgroep van dertien man.

De beste schaatser was Heideman dit seizoen al. Met dertien overwinningen op kunstijs ging het complete peloton gebukt onder zijn bewind. Daarbij zat ook de Nederlandse titel op kunstijs. ,,Vraag me nu niet welke overwinning het mooiste was, want dat weet ik niet. Ik vind dat winnen zo gewoon geworden.''

Heideman had voor het NK veel jaloerse reacties van zijn collega's gehoord. ,,We zorgen er voor dat hij niet wint. Desnoods dumpen we hem in een wak, zeiden ze. Die opmerkingen vond ik niet leuk. Ik raakte daardoor extra gemotiveerd om de titel te veroveren'', aldus Heideman.

De verliezers vonden elkaar in een alleszeggende blik van verstandhouding. Borst en Ruitenberg schudden het hoofd en keken elkaar diep in de ogen. ,,Weer niet'', sprak Borst. ,,Vandaag had ik kunnen winnen, maar ik trapte tijdens de eindsprint in een scheur en verloor kostbare meters.''

Ruitenberg: ,,Het is toch ongelooflijke hoe iedereen rijdt. De marathonschaatsers zijn allemaal veel te individualistisch ingesteld. Ploegenspel is er niet bij. Iedereen wil winnen en daar profiteert Heideman optimaal van. Hij wordt door ons allemaal in een zetel naar de finish gebracht.''

Het ijs op het duizend meter hoge bergmeertje was goed. Evenals het weer. Bij een temperatuur van rond het vriespunt en geen wind legde het schaatspeloton de honderd kilometer af in een recordtijd van 2.31.40. Het wedstrijdverloop was boeiend. Constant waren er uitlooppogingen en overal was Heideman bij betrokken.

De strijd ontbrandde na 55 kilometer. Kromkamp, Van Meggelen en Stam namen de benen. Het drietal kreeg later gezelschap van een twaalftal schaatsers.

Naarmate de race vorderde dunde de kopgroep tot dertien man uit. Achter de vluchtgroep bleef het onrustig. Het peloton, onder aanvoering van Erik Hulzebosch, verkleinde zijn achterstand zelfs van één minuut tot twintig seconden. In de finale sloegen de koplopers razendsnel een groter gat en werden ze niet meer achterhaald.

In de laatste kilometer opende Baars het offensief. Kromkamp riep hem tot orde. ,,We lagen toen al op volle snelheid. Niemand kon meer een 'jump' maken. In de eindsprint vreesde ik Ruitenberg vooral. Maar ik hield hem gemakkelijk achter me'', aldus Heideman die in 1998 ook de nationale titel op natuurijs op de Weissensee veroverde.