'Leraar, kies nou eens voor jezelf!'

Leraren melden zich minder vaak ziek, maar blijven langer thuis. Scholen wijzen naar de overheid voor het gestegen ziekteverzuim van leraren. Maar ze kunnen zelf veel doen, blijkt uit het verhaal van een lerares die maanden thuiszat.

Op een ochtend in maart stapt een lerares - laten we haar Connie noemen, ze wil niet met naam in de krant want ze werkt nog op de school waar haar verhaal over gaat - op de fiets naar school. Maar het gaat niet meer. Ze heeft al tijden het gevoel dat 'alles moet'. Dat gevoel kwam langzaam na de zomervakantie. Ze sliep slecht, de kerstvakantie bracht kort redding. Op de eerste werkdag in januari begonnen de problemen weer. Ze gaat nog elke dag, want ze wil haar kinderen in de klas niet in de steek laten.

Nu breekt er iets. Connie is net veertig geworden en geeft al vijftien jaar les aan dezelfde kinderen: in het begin de eerste klas, nu groep drie. Ze vraagt zich bijna wekelijks af: 'heb ik dit vorig jaar precies zo verteld, het jaar daarvoor of twee jaar geleden?' Herhaaldelijk vroeg ze de schooldirecteur of ze eens een andere groep mocht. Dat kon nooit.

De laatste drie jaar kwam er nog een probleem bij: de directeur is in deeltijd gaan werken en laat zich weinig zien op school. Steeds meer collega-leraren werken in deeltijd. Connie, een van de spaarzame voltijds-krachten, krijgt veel extra werk te doen: ouders te woord staan, zorgen dat groepen worden overgedragen. De lessen kan ze prima aan, 'maar al dat gedoe eromheen' niet. En het is zwaarder geworden. ,,Leerlingen zijn nog hetzelfde, maar vooral ouders vind ik lastiger. Tien jaar geleden leek het me onvoorstelbaar dat een moeder 's ochtends haar zoon bij me zou afleveren met de mededeling 'hij heeft geloof ik een vinger gebroken, iemand op school heeft vast een EHBO-diploma: kijken jullie even, ik moet naar mijn werk'.''

De directeur reageert niet op Connie's verzoeken om een deel van dit werk over te nemen. Het schoolbestuur beantwoordt haar klacht niet.

Vier maanden blijft de docente thuis. Dan geeft het schoolbestuur toe dat de directeur slecht functioneert. De directeur verdwijnt. Connie: ,,Dat veranderde de zaak enorm, dat er eindelijk iets gebeurde. Ik ben toen gelijk weer gaan werken, om aan te geven dat ik aan de slag wilde blijven. Dat breekt me nu, anderhalf jaar later, nog op: mijn reserves zijn nihil. Je loopt langer door met een verkoudheidje, zodat je later langer ziek bent.'' De bedrijfsarts zegt het heel duidelijk: ,,School en leerlingen zijn belangrijk, maar kies nu eens voor jezelf.'' Edwin Kreulen