De ouders willen helemaal geen millenniumbaby

Het is oudejaarsavond tien uur. Hoe fantastisch ze hun beroep ook vinden, de Amsterdamse vroedvrouwen voeren actie. Terwijl de verlostassen, piepers en werkbriefjes demonstratief worden ingeleverd bij het actiecentrum, ligt even verderop in een van de leslokalen van de Vroedvrouwenschool een vrouw te bevallen.

,,Als wij niets doen, dan zijn er straks geen vroedvrouwen meer. Dan gaat er een uniek systeem van thuisbevallen in de wereld verloren'', roept Smulders de actievoerders toe. Ze eisen loonsverhoging en een vermindering van de werkdruk.

Tot twee uur 's nachts is thuisbevallen in Amsterdam onmogelijk, barende vrouwen moeten naar de school komen. Daar is geprobeerd van vijf leslokalen warme huiskamers te maken. Over de lamellen is kerstverlichting gedrapeerd, op de bureau's branden kaarsen. Het licht is gedempt.

Een net gearriveerd echtpaar kan de actie niet waarderen. ,,Als die staking maar iets oplevert,'' bromt de aanstaande vader. Het echtpaar moet niets hebben van de onverwachte aandacht en zit al helemaal niet te hopen op een millenniumbaby.

Rond half elf komt de tweede moeder met weeën binnen. Ze vindt de kraamkamer prachtig. De aanstaande vader loopt ontspannen rond en komt zo nu en dan melden hoe zijn vrouw ervoor staat. ,,Het is hun tweede'', verklaart vroedvrouw Conny de By de zorgeloze houding van deze ouders. De vijf nog werkende verloskundigen krijgen het druk. Even over elf zijn al drie leslokalen bezet.

Om vier voor half twaalf is het eerste jongetje geboren. Een opgewekte vroedvrouw Marieke Buis denkt dat ze ,,de laatste baby van deze eeuw heeft gehaald.'' Om vijf voor half een volgt een tweede kind, weer een jongen. De actievoerende vroedvrouwen hebben hun eerste millenniumbaby gehaald. De gelukkige ouders, op wie de aanwezige journalisten zitten te wachten, hopen ongezien de school te verlaten. Want ze wilden helemaal geen millenniumbaby.