Peper

De berichtgeving in Trouw van 20 januari, over het kort geding dat ik tegen minister Peper heb aangespannen, verdient enige aanvulling. De Wet openbaarheid van bestuur (WOB) laat geen enkele twijfel bestaan over de volledige openbaarheid van declaraties van bestuurders. Daar waar overheidsfinanciën niet meer openbaar zijn, heeft de democratie immers opgehouden te bestaan. Bram Peper heeft altijd geroepen dat hij niets te verbergen heeft en dat hij volledige inzage in zijn declaraties zal geven. Toen ik op grond van de WOB om inzage van zijn declaraties bij Binnenlandse Zaken vroeg, weigerde hij dat echter, omdat zijn privacy in gevaar zou komen, omdat ik daardoor te weten zou komen met wie hij allemaal gegeten heeft. Het feit dat deze etentjes voor eenieder waarneembaar in publiek toegankelijke gelegenheden hebben plaatsgevonden, bewijst al hoe flinterdun het verhaal van Peper is.

Erger is, dat Nederlands hoogste bestuursrechter al diverse malen heeft uitgesproken dat de weigeringsgrond privacy uit de WOB niet gehanteerd mag worden als het om iemands beroepsmatig functioneren gaat. Bovendien heeft de president van de rechtbank Alkmaar zeer recent in een door mij tegen Peper aangespannen kort geding uitgesproken dat hij de inzage niet mag weigeren op grond van privacy. Dat vonnis heeft minister Peper dus aan zijn laars gelapt. Onvoorstelbaar genoeg, moet ik nu dus voor de tweede keer in dezelfde zaak een kort geding aanspannen, om Peper via een dwangsom te dwingen om aan zijn rechtsplicht te voldoen.