Manenschijn (1)

Prof. Manenschijn schrijft (in Trouw van 28 januari) dat hij zorgen heeft over het Landelijk Dienstencentrum (LDC) van de Samen-op-weg-kerken in Utrecht.

Het aardige van SoW-proces en LDC vind ik dat er door velen serieus geprobeerd wordt consequenties te trekken uit de evangelische opdracht. Er bestaat echter geen eenheid van opvatting over evangelie, over kerk en over wereld van vandaag. Degenen die proberen vorm te geven aan kerkopbouw, verkondiging, dienstbaarheid, bestuur en toerusting doen het zeker niet foutloos, zij verdienen kritiek; maar wat mist de kerk veel als hele groepen werkers door medegelovigen worden afgeschreven of neergesabeld.

Sinds kort werk ik halftime in het LDC als beleidsmedewerker voor het categoriale pastoraat. Een breed werkterrein waarvoor veel te weinig oog is, zowel in de plaatselijke gemeente als in de vergaderingen van de kerk. Daarin kan het LDC zeker goede diensten bewijzen. Dagelijks worden enkele duizenden telefoongesprekken gevoerd in het LDC; daarvan zijn er honderden met plaatselijke predikanten en vrijwilligers die vragen om actuele informatie, professioneel advies of deskundige toerusting. Het loopt allemaal nog lang niet zoals het lopen moet, maar er wordt wel gelopen. En dat is hoopvol. Misschien is het voor Manenschijn niet slecht als hij eens een dagje komt meelopen. Het ochtendgebed begint om negen uur.