Schouten

Overal hoor ik de laatste tijd dat Nederland af is, voltooid. Dat is mooi want daar streef je toch naar, dat de dingen voor elkaar komen. Er kleven natuurlijk ook bezwaren aan het af-zijn, zoals iedere modelbouwer weet. Als iets af is, is er ook niet veel meer aan. Juist het oplossen van problemen, het plakken en lijmen, houdt ons aan de gang. Daarom hebben we gedurende de evolutie bedacht dat we op twee van onze vier voeten moesten gaan lopen en de andere twee gebruiken om extra dingen te doen. Als de wereld af is, kunnen we net zo goed weer viervoeters worden.

Maar als Nederland min of meer af is, een modelstaat, hoe zit het dan met de Nederlanders? Die zijn niet af, gelukkig. Integendeel, ze zitten nog volop in de welvaartspuberteit. Geen echte onlusten, zoals in onze voormalige koloniën, laat staan oorlogen, maar een voortdurende humeurigheid en het gevoel miskend te worden begeleidt ons op de moeilijke weg naar volwassenheid. We zijn, omdat we aan de bouw van Nederland verder zelf niet zoveel meer hoeven te doen, net mondig verklaard maar we weten nog niet precies wat we met die mondigheid aan moeten. Zeuren dus maar. Ontevreden zijn. Omdat alles zo onverdraaglijk deugt.

Daarom geven we elkaar in de luxe van een vliegtuigcabine, die onze grootouders alleen maar mondjesmaat zagen overvliegen, een klap omdat onze zonen van verveling zitten te klieren, of we steken tijdens een comfortabele treinreis, waar we niet een maand voor hebben hoeven sparen, een conducteur neer. En dus emmeren onze hoofdcommissarissen in hun nieuwjaarsredes om meer geld en geweertjes om het collectieve gezanik te land, ter zee en in de lucht, te onderdrukken. Hoewel de geleerden gezegd hebben dat het neergestorte vliegtuig de volksgezondheid niet heeft geschaad, willen we toch van top tot teen nagekeken worden. En nu de millenniumbug tot ons aller opluchting en na zestien miljard gulden is uitgebleven, voelt iedereen zich na een paar dagen van euforie direct weer gallisch en begint zich af te vragen of al die heisa van Timmer wel nodig was. Hadden we maar wél een millenniumbug gehad, hoor je ons denken, we hebben toch óók recht op problemen en aandacht! Zijn we soms minder? En zo mokken en pruilen wij voort in onze affe welvaartsnatie Queruland.