Even weg van de narigheid

Veertig kinderen uit Polen, Wit-Rusland, Armenië, Bosnië en Berlijn vierden de afgelopen twee weken vakantie in de Apeldoornse bossen om onder de hoede van Pax Christi Kinderhulp even op adem te komen en de narigheid thuis te vergeten. Het was voor het eerst dat de organisatie zoveel kinderen bij elkaar bracht. Vandaag keren de kinderen terug naar huis, sommigen vol heimwee, anderen met tegenzin.

Elke nacht telt Katya (10) de dagen tot ze naar huis mag. Maar volgend jaar gaat ze zo weer mee, als er weer zo'n vakantie wordt geregeld. De volle twee weken lang, al sterft ze van heimwee. Want alle Bosnische en Armeense jongens zijn verliefd op de Wit-Russische meisjes. Ze wordt dus nogal eens aan haar haar getrokken, maar geniet daar toch van.

Katya is witjes en moe, maar dat komt niet door het drukke programma vol circusbezoek, zwemmen en winkelen. Veel kinderen in Mogilew, een grote stad in het oosten van Wit-Rusland, zijn bleek, rillerig of ziek. De straling van Tsjernobil woei hun kant uit in 1986, en de chemische industrie in Mogilew verwoest wat er nog aan gezond leven is. De kinderen in het vakantiehuis eten zich ongans aan fruit en groente.

Voor de kinderen in de straat is niet veel te doen, er is geen speeltuin of sportveld in de buurt. Ze krijten veel op de stoeptegels, spelen verstoppertje (plat op de grond, want bosjes of bomen zijn er niet). Er staan bankjes. Daarop zitten Katya en haar vriendinnen te praten over jongens, over andere meisjes, of over boeken: 'Huckleberry Finn' van Mark Twain, of 'Nezjajka' ('iemand die nergens van weet'). Dat is de hoofdpersoon van een populaire Russische kinderboekenserie, stof voor veel gesprekken.

Katya glimt als ze vertelt over haar oma op het platteland. Als ze daar is plukken ze bramen en paddestoelen in het bos. ,,Maar met paddestoelen moet je oppassen,'', zegt ze. ,,Nee, niet omdat ze giftig zijn, de straling maakt ze gevaarlijk.'' Ze brengt het als een vanzelfsprekendheid - paddestoelen eten, dat is iets van jaren geleden.