De zonnekoning fleurt weer op

Igor Kornejev heeft weer reden tot lachen. Dankzij de komst van Bert van Marwijk. De nieuwe trainer van Feyenoord keek rond in de selectie en nam de beste beslissing die hij kon nemen. Vindt Igor Kornejev.

Igor Kornejev heeft weer uitzicht op een basisplaats. Eindelijk. De afgelopen jaren had de Rus wel een vaste plaats, maar dat was op de bank. Julio Ricardo Cruz mocht met zijn handen in de zij in de middencirkel rondwandelen, Jon Dahl Tomasson mocht kans na kans missen en Peter van Vossen stortte zich van de ene vormcrisis in de andere. En ook al was Bonaventure Kalou op reis met Ivoorkust, of zat hij vast in een legerkamp, voor Kornejev was er op zijn hoogst een rol als wisselspeler weggelegd.

De mooiste jaren van een voetballeven zat hij naast Leo Beenhakker. De trainer die hij mág haten, de trainer die hij niet keihard wil aanvallen. ,,Ik ben me altijd positief blijven opstellen, heb braaf op een nieuwe kans gewacht, ben keihard blijven werken. Ik heb alles gedaan wat Beenhakker van me kon verwachten. Maar hij heeft me nog geen tien procent daarvan teruggegeven.''

Ergens in die twee jaar noemde de trainer hem een sfeerverzieker. Kornejev zou samen met andere reserves als Sanchez en Picun aan stemming-makerij in de kleedkamer doen. Dat deed pas echt pijn.

Beenhakker mocht hem negeren, passeren, kleineren. Maar Beenhakker mocht zijn goede bedoelingen niet in twijfel trekken. Nooit. Het werd uitgepraat. De trainer sprak later over een misverstand. Kornejev kreeg het gelijk aan zijn zijde, maar een basisplaats raakte misschien wel verder uit zicht.

Igor Kornejev is beschaafd boos. Twee seizoenen lang was hij de jojo van Rotterdam, een genius genegeerd. De mooiste voetballer van de Maasstad zat te verpieteren op de bank. ,,In de voetballerij gebeuren de vreemdste dingen... Soms moet je niet overal een verklaring voor willen zoeken.''

Hij speelde op jonge leeftijd al in Spanje (Espanyol en Barcelona). Tussen de aller besten. Voorbestemd om te regeren. Maar de zonnekoning koos voor de Rotterdamse regen. Verliefd op een trouw legioen, een mooie club. Ondanks die rare trainer.

Zijn vrouw en kind bleven in Spanje. Kornejev kende tropenjaren in de treurigheid. Wat hij met zijn woede deed? Hij lacht, mompelt. Ineens doet hij alsof zijn Engels niet goed genoeg is. Nee, de tv doet het nog, er zijn geen planten uit het raam gegooid. Er waren altijd wel wat vrienden in de buurt.

,,Natuurlijk ben ik wel eens bezig geweest weg te komen. Maar het juiste moment is nooit gekomen. Er was belangstelling van clubs, maar nooit van een goeie. Als je niet regelmatig speelt, volgen de grote clubs je niet.''

Als Feyenoord nou een selectie vol briljante ballers had... Als Rotterdam-Zuid nou overliep van spelverdelers... Als alles nou vanzelf was gegaan, vorig seizoen in De Kuip. Dan waren de beweegredenen van Beenhakker misschien nog te begrijpen geweest. Maar nu? Beenhakker hield zijn vriendjes de hand boven het hoofd. En Kornejev behoorde daar blijkbaar niet toe.

Alles is nu anders. Dankzij Van Marwijk, die de inmiddels 32-jarige Rus in de voorbereiding als aanspeelpunt voorin gebruikte. ,,Dit geeft me hoop. Ik speel weer. Dit is voor mij een heerlijk moment.''

Hij geniet zichtbaar. Van elke minuut in Feyenoord 1. Maar hij geeft ook zoveel terug. Hij laat de fans ook genieten. Want die dure Rus, die de afgelopen seizoenen zo weinig speelde, is in De Kuip nooit gezien als profiteur. ,,Ik heb de afgelopen jaren wel eens op het punt gestaan te vertrekken. Maar diep in mijn hart... Diep in mijn hart heb ik altijd hier willen slagen. De fans hebben mij altijd gesteund. Elke inval-minuut. Nu kan ik ze eindelijk voor hun steun bedanken.''

,,Ik vertrouw alleen mezelf'', zegt-ie. Beenhakker heeft meer kapot gemaakt dan de liefhebber lief is. De bal is zijn beste vriend en daar is niets mis mee. Hij kan dingen met dat ding, die sommige ploeggenoten in de vertraagde herhaling op tv zelfs na drie keer kijken nog niet kunnen volgen. Maar ze hoeven het ook niet te begrijpen. Ze moeten hem gewoon de bal geven.

Vorige week meldde Julio Ricardo Cruz zich weer in Rotterdam. Hij was niet meer terug verwacht. Kornejev wil er nog niet aan denken dat dat wel eens ten koste van hem kan gaan. Niet nu. Niet weer. ,,Ik heb de afgelopen weken iets laten zien. De trainer heeft iets van mij gevraagd en ik heb het hem dubbel en dwars teruggegeven. Anderen zullen wel heel goed moeten spelen om mij uit het elftal te krijgen.''

Trouwens, waarom zou hij niet samen met Cruz kunnen spelen? ,,Ik kan ook achter de spitsen uit de voeten.'' Nu mag het niet meer misgaan. De woede van twee jaar zitvlees moet eruit. ,,Natuurlijk ben ik boos geweest. Maar ik heb nu het idee dat het 't misschien allemaal wel waard is geweest. Let maar op...''