Slingerland

Een dovige dame op leeftijd moet naar huis gebracht. Ze woont op zestig minuten rijden afstand. Met een verse batterij in haar gehoorapparaat en een aanpassing van het spreektempo kan dat een gemoedelijk uurtje worden. Maar o wee als de batterij aan vervanging toe is. Dan staat een barre tocht te wachten met de brommende motor als barricade.

Ze zit al helemaal klaar, een kring van tasjes naast de kleine voeten, die gehuld zijn in met bont gevoerde laarsjes. Een kindermaat. De reusachtige koffer staat bij de deur. De grote reis kan beginnen. Twee van de vele tasjes mogen, nee moeten voorin. Die tasjes zijn voor haar wat lijfwachten voor Jasser Arafat zijn. Hun aanwezigheid geeft haar de absolute garantie dat we het eind van de reis gezond en wel zullen halen. Zelfs tijdens het instappen, dat moeizaam gaat omdat de auto gebouwd blijkt voor mensen die veel en veel groter zijn dan zij, houdt ze de tros tasjes in haar hand geklemd, wat, omdat ze ook een wandelstok vasthoudt, het instappen nog moeilijker maakt. ,,Ik doe elke dag gymnastiek'', zegt ze als verklaring, als ze eenmaal zit. Dat betekent dat het in haar ogen naar verhouding en gezien haar leeftijd buitengewoon vlot is gegaan.

De verwarming van de auto staat als voorzorg al veel hoger dan anders, maar na vijf kilometer haalt ze haar handschoenen tevoorschijn uit een van de tasjes. Ze kent de jongere generatie, die te snel praat, te snel beweegt en in koude huizen en auto's leeft. Bij het derde tankstation verzoekt ze om een stop. De deur van de toiletruimte is zo zwaar dat toiletbezoek zonder begeleiding voor haar feitelijke opsluiting zou betekenen tot het moment dat er weer iemand moet.

Bij het tankstation staan vijf mensen, verspreid van elkaar, ieder met een mobiele telefoon aan het oor. ,,Van zo'n telefoon krijg je hersenbeschadiging'', zegt ze stellig. ,,Dat heb ik gelezen. Ik houd dat bij.'' Natuurlijk! Gezondheid! Om de conversatie op dit terrein op gang te houden is geen enkel gehoorapparaatbatterij nodig. Diëten, allergie, gymnastiek passeren de revue. Van de diëten komt het op boodschappen en hoe lastig het is dat er in haar woonplaats geen bezorging aan huis is en bovendien de rijdende winkel niet meer komt. Een keer heeft ze de lange tocht naar het winkelcentrum gemaakt, op haar kleine voetjes, met de stok en de tasjes. Bij aankomst was ze uitgeput. Ze moest thuisgebracht worden. En iemand van de buren de boodschappen laten doen? Ja, ze heeft goed geslapen. Ai, dat was dus te snel. Langzamer nu, met meer nadruk en meer pauzes. Het komt door. De verontwaardiging spat de auto door. ,,Die? Die begrijpen er niks van. Die begrijpen niets van mijn allergie. En ze zijn licht aan het dementeren. Nee, dat is niks gedaan.'' Dan zijn we er al. Het is omgevlogen. Tasjes, stok, koffer, alles gaat mee de lift in. In de kamer is het donker, de zonwering is omlaag, de gordijnen zijn dicht. De wereld komt alleen binnen precies zoals zij het wil.