Cito finito

,,Nog een paar dagen en dan barst het circus weer los'', zucht Jan bij de deur van groep 8. ,,Cito'', zegt hij na mijn vragende blik. Hij sluit de deur en gaat in zijn voor mij bekende gesprekshouding staan. Leunend tegen de post en de armen over elkaar. ,,Vier maanden geleden kwam vader Verspuy naar me toe om te zeggen dat zijn Bartje wakker lag van de Cito.'' ,,Bart?'' zeg ik verbaasd. Bart is een overbekende dyslecticus met ADHD-neigingen en een kleurstofallergie die al vanaf het begin van zijn schoolloopbaan extra ondersteuning kreeg en nu in groep acht het rekenen beheerst van groep 6 en met taal begin zeven zit. ,,Snap je nou zoiets?'' zegt Jan. ,,Moet je adaptief onderwijs geven, ze geven waar ze aan toe zijn. Moet je alles wat vroeger naar de lom was gegaan in huis houden, omdat dat goedkoper is. Prima. Moet je aparte programma's voor ze maken, daar heb ik ook nog geen moeite mee, maar dat ze allemaal de Cito moeten maken in groep acht vind ik bij de konijnen af!'' Ik doe een duit in het zakje: ,,En de school wordt daarop afgerekend. Bij de inspectie hebben ze lijsten waarop precies staat hoeveel je als school moet scoren om...'' ik krijg het nauwelijks uit mijn mond, ,,...kwaliteit te leveren.''

,,Is het eerlijk om kinderen af te testen op dingen die ze nog lang niet gehad hebben?'' trapt Jan een voor ons zeer bekende deur open. ,,En de school daarop af te rekenen'' geef ik de volgende open deur een trap.

Jan en ik weten dat zoiets bijna misdadig is. Wij hebben net als veel andere scholen onze oplossing daarvoor al gevonden. Een Dinella of Cordian nachten wakker te laten liggen omdat die Cito voor de deur staat, vinden wij onverantwoord. Op de een of andere manier wordt door ouders de Cito vertaald als Basisschool-eindexamen. Gelukkig hebben Jan en ik de ouders al lang voor de 'fatale' datum van 1 februari ons advies voor een goede school voor hun kind gegeven. Daarmee hebben we de Cito ontdaan van zijn magische betekenis en veel kinderen nachtrust bezorgd.

,,Cito finito'', zegt Jan, trekt zijn deur dicht en gaat lesgeven. Hoe zouden politici, inspecteurs en andere kwaliteitme(es)ters het vinden om opdrachten te maken die ze nooit gezien hebben? Zeker niet adaptief, wed ik.