Kindjes

Soms kwam het zo goed uit, dat als 's morgen de kinderbijslag binnenkwam, wij 's middags al de stad in gingen voor een paar Robinson sandalen en een nieuwe broek van Terlenka. De minister kon in de jaren vijftig ten minste nog precies zien waar die centen bleven. Tegenwoordig gaat dat geld bij ons gewoon in de grote pot. In ruil hebben we een kindje van Foster Parents aangeschaft, hoewel Dries van Agt toen in het bestuur zat en alles met die kwiebus blijft slikken.

We hadden de folders gelezen en we voelen ons sindsdien aanhoudend niet bedonderd. Ons andere kind bevindt zich te Togo, waar het goede vorderingen maakt op school -horen wij eens per jaar, maar ze is nog steeds niet bij machte zelf een brief te schrijven. Ze zal het wel nooit meer leren, denken wij na al die jaren. Wij vinden dat ze er op de foto's niet echt zichtbaar ouder op wordt. Wij hebben dan ook twee foto's van de familie waarop ter linkerzijde zowel in 1992 als in 1993 op precies dezelfde plaats op het erf delfde prop papier ligt. Ze heeft nog steeds maar één jurk. Maar ze heeft wel een nieuwe vader gekregen, volgens de meest recente foto's. Zo gaat dat. Er wordt, zeggen ze, bij hun op het dorp gewerkt aan een irrigatiesysteem- ook al zo vele jaren dat ik sterk het vermoeden heb gekregen dat het project volledig in eigen beheer door de plaatselijke bevolking wordt uitgevoerd. Daar betalen wij aan mee. Ach, we doen wel gekker bij de wijnboer.

En beetgenomen? Het is een omslachtige manier van fondsenwerving, maar dat was bekend. Ik vind het altijd eerder gênant dan dat ik aan oplichterij denk als er weer zo een bus met bekende Nederlanders op Afrikaanse treurigheid wordt afgestuurd om daar enkele tranen van verbazing over zoveel ellende te plengen, vertoond op zo een avondje dat Joop van den Ende ook echt niet gratis en voor niks aanricht. Er worden wat bossen om gehakt om al hun drukwerk rond te pompen, want als je tegenwoordig twee kwartjes voor een goed doel stort ben je meteen ook abonnee op hun glossy magazine. Er is toezicht op de besteding van de centen en daar vertrouwen we dan maar op.

Afrikaanse armoede heeft bij ons een gezicht. Ik zou niet willen dat ze haar onze rijkdom zouden gaan inpeperen.