De nieuwe wereld

Meer dan een jaar heb ik me verheugd op de eerste krantenkoppen die deze eeuw zouden verschijnen.

Met de New York Times van honderd iaar geleden nog vers in het geheugen, zag ik ze al voor me: NOISE GREETS NEW CENTURY; LABOR GREETS NEW CENTURY, of de mooiste van allemaal, NATION GREETS CENTURY'S DAWN -NATIE BEGROET OCHTEND VAN DE EEUW, zoals Marc bij Paul van Ostayen 's morgens de dingen begroet. Met herrie, met werk en vuurwerk, met de auto, de fotografie en wat niet al. Maar niets wat erop leek. Ik geef toe, het is ook niet makkelijk in een toestand waarin het historisch besef beperkt lijkt tot een kleine groep ouderen met een sterk geheugen en een nog kleinere groep vaklieden met een te zwak geheugen. Het is ook niet eenvoudig in een land waarin de maatschappelijk geëngageerde verenigingen zich tot de Tros moeten wenden om nog publiekelijk gehoor te vinden. De Tros waarmee spreekwoordelijk de vervlakking en debilisering tussen de dijken ooit begon. Het is ook niet langer te verwachten in een samenleving waar alles en dus ook de fantasie is teruggebracht tot het mogelijke kassucces ervan. Dus werd het dit:'Millenniumwisseling rustig verlopen; onheilsprofeten kunnen hun gelijk niet bewijzen'; (en) 'Millenniumbug veroorzaakt geen problemen'. De nieuwe eeuw dus. Hiep hiep hoera. Toen ik wakker werd merkte ik tot mijn grote blijdschap dat de dom nog steeds overeind stond en dat het de Millenniumdome en de Eiffeltoren net zo vergaan was. Ze hadden de aanslagen van het vuurwerk moedig gepareerd. Op een enkele al te enthousiaste eeuwbegroeter na bleek alles goed te zijn verlopen. Alleen mijn eigen computer wil de nieuwe eeuw niet in. Hij blijft hardnekkig volhouden dat het 31.12.99 is. Zo zal ik daarom in het vervolg mijn stukjes schrijven: met de blik op oneindig en een geheugen dat uit pure hufterigheid steeds weer een stapje terug doet. Vooruit dus maar stroomopwaarts, tegen de keer.