Schultz begint aan tweede loopbaan

Ze kwam even terug in Nederland voor een ,,tweede opinion''. Brenda Schultz is langzaam een beetje Amerikaans geworden, maar ze zal nooit vergeten waar haar wieg stond. Ze zal nooit vergeten waar ze haar eerste tennisballen raakte. In dát land wilde ze ook de beslissing nemen dat ze zal stoppen als profspeelster.

Jaren geleden kondigde Brenda Schultz-McCarty al aan op 30-jarige leeftijd te zullen stoppen met toptennis. Twee weken geleden werd ze 29 jaar. Een mooie carrière eindigt door een hernia een jaar te vroeg. Zo wil de aartsoptimist het echter niet zien. Haar tweede loopbaan, als moeder van een paar bloedjes van kinderen, kan nu een jaar eerder beginnen. Dát is pas positief denken. Dát is Brenda Schultz.

Vijftien maanden geleden onderging ze een hernia-operatie. Vandaag keert ze terug naar haar chirurg, dr. Bijvoet. Ze zal hem vragend aankijken. Vragend, maar wetend. In Amerika hebben de doktoren haar weinig hoop gegeven. ,,Maar misschien zien ze hier nog een mogelijkheid. . .''

Sinds de operatie speelde ze één partijtje. Op Roland Garros (mei '99), in haar 42e Grand Slam, tegen de onbekende Alicia Molik. De nederlaag was pijnlijk, maar de rug deed nog meer zeer. ,,Die terugkeer was te snel, geforceerd. Ik heb me toen laten pushen. Door de verzekering, door de organisatie. Echt stom.''

Molik: het was haar eindpunt van een loopbaan met hoogtepunten. Schultz won zeven titels in het enkelspel, negen dubbeltoernooien, verdiende vijf miljoen gulden aan prijzengeld en haalde in mei '96 de negende plaats op de wereldranglijst. En dat was een topprestatie voor een speelster die poeierde met haar service en forehand, maar knoeide met alle andere slagen.

Lachend knoeide met alle andere slagen, dát wel. Big Bren was de populairste speelster van het circuit. De liefste vriendin van iedereen. Met het lachebekje erbij was het gezellig in de kleedkamers, waar de laatste jaren toch vooral afgunstig naar elkaar wordt gekeken.

Schultz was prof vanaf 1986. Zat in de kleedkamer bij Martina Navratilova, Chris Evert en Hana Mandlikova. Dat was een andere eeuw, toen tennis nog gewoon een spelletje was. De kindsterretjes van nu zijn produkten van marketingbureaus.

Schultz voelde zich de laatste jaren soms oud, daar in de kleedkamer. Ze was eigenlijk het enige meisje tussen al die veel te vroeg ouwe dametjes. De pijn in haar rug kwam misschien niet eens helemaal ongelegen. De lol was er eigenlijk wel een beetje af.

,,De enige motivatie om terug te knokken, is omdat ik nog een Grand Slam wil winnen'', zei ze dapper. Het was onzin. Brenda Schultz stamde uit een andere tijd. Toen haar harde mokerslagen nog simpel punten opleverden. De opvolgsters van Navratilova, Evert, Mandlikova en Shriver slaan echter allemaal minstens net zo hard. En hebben wél een goede backhand, bewegen zich beter, zijn mentaal sterker.

In eerste instantie wilde Schultz zich zelfs helemaal niet laten opereren. ,,Maar ik had geen keuze. Ik liep de kans dat ik de rest van mijn leven erge last zou houden. Dat ik problemen zou hebben bij het krijgen van kinderen.''

Sinds de operatie gaat het goed. Behalve op de tennisbaan. Ze heeft pijn als ze voluit serveert en daarin komt maar geen verbetering. ,,Daarom heb ik in november een MRI-scan laten maken. Stoppen, zeiden de Amerikaanse doktoren.''

Er is een tweede optie, maar die klinkt Schultz nog enger in de oren. ,,Een tweede operatie om het littekenweefsel weg te halen. Maar daarbij loop ik het risico dat er wat wordt beschadigd. Dat ik de rest van mijn leven hoofdpijn heb, of verlamd raak.''

,,Ik was al bang voor die eerste operatie. Zag er verschrikkelijk tegenop. Ik heb het gedaan, omdat het van belang was voor mijn gezondheid. Maar ik ga me niet alleen voor het tennis nog een keer laten opereren. En daarbij komt nog dat mijn verzekeraar ook weinig zin heeft voor een tweede operatie te betalen. Niet als ik weer geforceerd ga proberen fit te worden voor topsport.''

,,Als ik straks alles als een normaal mens kan doen, maar geen topsport kan bedrijven, dan kan ik daar mee leven. Ik heb genoeg hobby's'', zei ze eerder. Die tijd is aangebroken.

Vandaag praat ze met de chirurg, morgen gaat ze weer naar haar man in hun huis in Delray Beach. Dan hoeft ze niet meer elke dag te trainen. Voor een Grand Slam dat ze toch nooit kan winnen. Brenda Schultz gaat naar huis om zich voor te bereiden op haar tweede carrière.

Het nationale tennis verliest haar beste speelster sinds Betty Stöve. Het internationale tennis verliest haar beste vriendin. Maar dat soort zinnen is aan aartsoptimist Brenda Schultz-McCarthy niet besteed. Positief denken. Hopelijk wordt ze de vrolijkste en liefste moeder van Delray Beach.