Een burengeschil is niets abnormaals

Wethouder W. Roetenberg van ruimtelijke ordening van de Overijsselse gemeente Haaksbergen wenst er niet meer op in te gaan, zijn woordvoerster evenmin. Over de onenigheid tussen de broers Leferink en de gemeente is wat hen betreft alles gezegd.

Ze zijn een gesprek aangegaan met de broers en daarmee is de kous af. ,,Ik begrijp waarom de media interesse tonen, omdat het ook in andere plaatsen voorkomt dat burgers zo nauwgezet de gemeentepolitiek volgen, maar we hebben genoeg aandacht gehad. We gaan weer aan het werk'', zegt de woordvoerster.

Volgens regionale en nationale media dreven de drie broers Leferink de gemeente tot wanhoop door 'tientallen' procedures tegen bouwplannen te beginnen. Maar volgens H.A.J. Leferink is dat zwaar overdreven. Vier bezwaarschriften, ,,over burengeschillen'', heeft hij ingediend. Veel wil hij daarover niet kwijt.

De buurman legde een garage aan, maar die was volgens Leferink illegaal. De gemeente gedoogde het gebouw, omdat dit jaar een bestemmingsplan Buitengebied van kracht wordt, waarin de bouw van een bijgebouw wordt toegestaan. De broers Leferink vinden echter dat de gemeente het niet nauw neemt met de bestemmingsplanprocedures. ,,De gemeente haalt zich heel wat problemen op de hals door dat gedoogbeleid. Ze laat het toe dat zestig vakantiehuisjes in het buitengebied permanent bewoond worden, maar er staan daar nóg tweehonderd van die huisjes, waarvan de eigenaren een beroep kunnen doen op de gemeente.''

Leferink spande een procedure aan om een einde te maken aan de bouw van de zeventig vierkante meter grote garage. En daartoe heeft hij het volste recht.

Dat ontkent de woordvoerster van de gemeente ook niet. Maar toch blijft zij erbij dat het gaat om tientallen procedures, niet alleen bezwaarschriften, maar ook andere juridische middelen. Het verschil tussen haar getal en dat van Leferink kan zij niet verklaren.

De gemeente klaagde in eerdere berichten dat de bezwaren van de drie broers zorgden voor bouwvertragingen van zeker een half jaar. Ze zou veel geld, enkele tienduizenden guldens, kwijtraken aan de bezwaarprocedures. Bovendien was ze niet de enige gedupeerde; ook vergunningaanvragers waren veel kwijt aan juridische bijstand.

In de pers werden de drie broers in verband gebracht met een bezwaarprocedure tegen een fietsenstalling bij een basisschool in het naburige dorp Buurse en een serre van een huis dat zich niet in de buurt van de woningen van de Leferinks bevindt. De broers werden afgeschilderd als 'rechtsstalkers' en 'rechtsneuroten', die er genoegen in zouden scheppen bezwaar aan te tekenen tegen de meest uiteenlopende bouwaanvragen.

Leferink voelt zich ernstig in verlegenheid gebracht door de berichten, die volgens hem een totaal verkeerd beeld hebben geschetst. ,,Ik ervaar die media-aandacht als een ware terreur. Zelfs kranten die zich serieus noemen, hebben gesuggereerd dat wij de gemeente maar al te graag dwarsbomen. En opeens stond een cameraploeg recht voor mijn neus, onaangekondigd. Nou je weet echt niet hoe dat voelt.''

Veel kritiek heeft hij ook op de wethouder. ,,Zijn handelen is beneden alle peil, hij zocht de media bewust op over deze zaak.''

Bovendien heeft Leferink het gevoel dat er veel ophef wordt gemaakt om niets. Hij wil niet spreken van een conflict, niet van impasse en ook niet van onenigheid. Hij heeft bezwaarprocedures lopen: ,,Dat hebben wel meer mensen. Het is een bestuursrechtelijke zaak en niet meer dan dat.''