Van Lottum heeft droomscenario klaarliggen

Tien jaar geleden openden Michiel Schapers en Carl-Uwe Steeb in Bremen de Davis Cup-wedstrijd tussen Duitsland en Nederland. Vanaf morgen bestrijden zij elkaar in Leipzig opnieuw. Maar nu allebei in een andere rol, als coach.

In die hoedanigheid hebben Schapers en Steeb al de nodige problemen meegemaakt. Coach zijn van een Davis Cup-ploeg is geen dankbare taak. In de tennissport telt het eigenbelang vaak zwaarder dan het teambelang. Afzeggingen zijn aan de orde van de dag. Richard Krajicek liet vorig jaar het duel met Ecuador schieten, Nicolas Kiefer is er de komende dagen in Leipzig niet bij. In beide gevallen gaven zij voorrang aan hun eigen carrière.

De afmelding van Kiefer heeft tot grote beroering geleid in het Duitse tenniskamp. Hij wordt, ook door coach Steeb, als een egoïst betiteld. De voorzitter van de Duitse bond (DTB), Georg von Waldenfels, opperde zelfs Kiefer te schorsen voor de Spelen in Sydney, een suggestie die door het olympisch comité van Duitsland terstond werd verworpen. De DTB wil nu de Davis Cup-spelers contractueel vastleggen.

De problematiek rond de Davis Cup is niet van vandaag of gisteren. Volgens Schapers wordt er momenteel gekeken naar maatregelen om het landentoernooi interessanter te maken voor de topspelers. ,,Er moet een vaste plek op de agenda komen'', meent de bondscoach, ,,en spelers moeten tijdens de Davis Cup punten kunnen verdienen voor de wereldranglijst, zoals bij de Olympische Spelen. Dat geeft hen een extra stimulans om mee te doen.''

Ervaring is vaak het toverwoord in de Davis Cup, maar de vier enkelspelers in de wedstrijd Duitsland-Nederland zijn stuk voor stuk groentjes in het landentoernooi. Tommy Haas, de Duitse kopman bij afwezigheid van Kiefer, speelde maar acht partijen, die hij op één na wel allemaal won. Zijn landgenoot Rainer Schüttler staat op één (verloren) single. Aan Nederlandse zijde hetzelfde beeld. Sjeng Schalken: zes gespeeld, twee gewonnen; John van Lottum: één gespeeld, nul gewonnen.

Schapers hield gisteren nog een kleine slag om de arm over de tweede enkelspeler naast Schalken, maar Van Lottum ging ervan uit dat hij morgen aan de bak mag. Voor het eerst als 'basisspeler' na zijn debuut in 1998 in het verloren duel met België. Als invaller van Jan Siemerink, die zaterdag in Leipzig met Paul Haarhuis het dubbel vormt, ging hij destijds in drie sets ten onder tegen Filip De Wulf. Die valse start maakte bij de 23-jarige Van Lottum weinig warme Davis Cup-gevoelens los. In Brussel kreeg hij slechts kippenvel, van de regen, de kou en van de nederlaag.

De rillingen die de Davis Cup bij veel spelers losmaakt, kreeg Van Lottum op een merkwaardig moment. Vorig jaar zegde hij, evenals Krajicek, af voor de verre reis naar Ecuador. Die promotie-degradatie wedstrijd in Zuid-Amerika paste niet in zijn programma. De negatieve reacties die volgden op die beslissing, en vooral die van zijn medespelers, deden bij Van Lottum de ogen opengaan. ,,Toen pas merkte ik hoe groot de Davis Cup was.''

Vorige week diende de spanning van de wedstrijd tegen de Duitsers zich al aan. Tijdens een Challenger in Heillbron verloor Van Lottum als nummer één van de plaatsingslijst in de tweede ronde van een onbekende Rus. ,,Ik was toen al te veel met mijn gedachten in Leipzig'', bekende Van Lottum. ,,Ik heb de druk nu wat van mij afgelegd. Een keer moet de eerste keer zijn. En met een wedstrijd tegen Duitsland had ik geen beter moment kunnen kiezen.''

Van Lottum heeft het scenario in zijn hoofd. Als winnaar van de vijfde en laatste partij op zondag loopt hij naar zijn teamgenoten. Maar het kan ook anders gaan, beseft hij. Als bijvoorbeeld de emoties de overhand krijgen. Ook de Duitsers kennen het temperament van Van Lottum. ,,Ik moet mij puur richten op het tennis. Ik speel nu voor Nederland en de andere jongens. Dat brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Ik kan het niet maken om gediskwalificeerd te worden. Maar dat betekent ook weer niet dat ik als een dooie mus op de baan zal staan.''