Schouten

Aardig tijdverdrijf om de thans bij CNN in ledigheid doorgebrachte uren zoet te brengen. Geluid uit en probeer zonder verdere informatie te gokken of de persoon in beeld republikein danwel democraat is. Een verhelderende proef over vooroordelen.

Ik zie een ietwat oudere gezaghebbende man, ietwat zure uitdrukking, het soort dat ballen afpakt van spelende jongens. Wat dacht u? Republikein natuurlijk! Mis dus, democraat in hart en nieren. Volgende: jongeman, jaar of dertig, voze uitstraling, bril op. Twijfelgeval. Als dat autootje achter 'm van hém is maar dat zal wel niet, is het een democraat, anders misschien toch eerder een republikein want in de verte heeft-ie iets weg van Hans Wiegel. Bovendien, die kapitalistische blik, je ziet 'm de commissariaten aanslepen. Mmm, toch alweer een democraat. Jammer. Wat hebben we daar, een onvervalste democratische advocaat, zo te zien. Ach, de nieuwe president van Mexico. En wie staan daar te bekvechten, o nee, het is dit keer de Knesset. En zo is het spelletje uitbreidbaar, gokken of we weer in Florida zitten danwel even aandacht voor iets anders. Ik hang nu al zo'n vier weken tussen hoop en vrees voor de televisie, nadat ik 's ochtends op acht november chagrijnig vernam dat Al Gore verloren had. De kwestie is: ik ben democraat, zoals de meeste Europeanen. Ook bij ons is dat erfelijk, Roosevelt was een groot man, toen Kennedy werd vermoord was de wereld van mijn ouders te klein, Clinton nou ja, vooruit. Misschien telt vaagweg ook wel mee dat ze alledrie versierders waren. Dat kan geen kwaad in zo'n fatsoensland. Republikeinse presidenten komen me daarentegen onbeduidender en benepener of sluwer en slechter voor. Dit onzinnige en onrechtvaardige vooroordeel zit in mijn bloedbanen. De schrijver John Updike dankte zijn democratische inslag volgens eigen zeggen aan de hoop die Roosevelt zijn ouders had gegeven. 'Dit simpele gevoel van redding is mijn politieke erfenis. Dat dat gevoel niet door iedereen wordt gedeeld, verbaast mij. Het lijkt net of er een groepje mensen is die ontkent dat de zon schijnt. Republikeinen leken mij als kind een soort verblinde monsters.' Dat ben ík. Zodra ik er niet echt iets van af hoef te weten, zoals van de Amerikaanse politiek, word ik weer kind. Lekker puh.