El Niño laat leguanen krimpen

Zo is het leven: groeien, groeien, en ten slotte nog even krimpen. Maar zeeleguanen van de Galapagos doen het anders. Ze groeien, krimpen, groeien, krimpen..., al naar gelang de kuren van de zeestroom El Niño. Dat is die beesten geraden, want daarmee hebben ze een grotere kans om de voedselschaarste onder invloed van El Niño - een gebrek aan algen - het hoofd te bieden. Leguanen die in de jaren 1997 en 1998 zo'n 20 procent (bijna zeven centimeter) van hun lengte inleverden leefden langer dan soortgenoten die op maat bleven.

Aangezien de reptielen 28 jaar oud kunnen worden, krijgen ze een paar keer in hun leven met de algenschaarste door El Niño te maken. Landdieren profiteren dan juist van de warmte en overvloedige regenval, maar in de zee wordt het een dooie boel. De leguanen komen energie tekort en krimpen noodgedwongen om te overleven. Ze leveren niet alleen kraakbeen en steunweefsel in, maar zelfs bot. Dat komt mogelijk, net als bij astronauten, door gebrek aan beweging, omdat er weinig te fourageren valt, en door verhoogde stress. Die twee factoren lijken ook mee te spelen bij botverlies door osteoporose. Verschil is wel dat de leguaan in beter tijden zijn botten weer op orde brengt. (Nature 6/1)